OFF THE RECORD: Άντε καλέ σιγά, κόβονται τα ρουσφέτια;
Η Χαριλάου Τρικούπη στήνει εκλογικό μηχανισμό στην Αττική καθώς η πίεση από τον Τσίπρα και οι δημοσκοπήσεις φέρνουν νευρικότητα.
Όταν ένα κόμμα που διακηρύσσει ότι διεκδικεί την πρωτιά αφιερώνει το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειάς του στη διάσωση της δεύτερης θέσης, τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό αλλά βαθιά πολιτικό και στρατηγικό.
Η σημερινή κινητοποίηση της Χαριλάου Τρικούπη για την Αττική δεν είναι μια συνηθισμένη οργανωτική διαδικασία. Είναι μια παραδοχή ότι το ΠΑΣΟΚ βλέπει το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια του σε μια περιφέρεια που θα κρίνει όχι μόνο τους εκλογικούς συσχετισμούς αλλά και την ίδια την πολιτική του επιβίωση ως κυρίαρχου πόλου της Κεντροαριστεράς. Η συγκρότηση «ομάδας κρούσης», οι συνεχείς συσκέψεις και η αναζήτηση νέων υποψηφίων φανερώνουν ένα κόμμα που περισσότερο αμύνεται παρά επιτίθεται πολιτικά.
Το παράδοξο είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν ενώ η ηγεσία εξακολουθεί να μιλά για «πολιτική αλλαγή» και νίκη απέναντι στη Νέα Δημοκρατία. Στην πραγματικότητα όμως, οι κινήσεις του τελευταίου διαστήματος δείχνουν ότι η βασική αγωνία της Χαριλάου Τρικούπη δεν είναι πώς θα ξεπεράσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη αλλά πώς θα ανακόψει τον Αλέξη Τσίπρα. Και όταν η στρατηγική ενός κόμματος καθορίζεται από τον φόβο του ανταγωνιστή και όχι από το δικό του όραμα, τότε η πολιτική πρωτοβουλία έχει ήδη χαθεί.
Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο αποκαλυπτική από το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ επενδύει πλέον τεράστιο πολιτικό κεφάλαιο στην Αττική, δηλαδή ακριβώς στην περιοχή όπου ιστορικά αδυνατεί να μετατρέψει τις οργανωτικές του δυνάμεις σε ισχυρή εκλογική επιρροή. Η συζήτηση για «δυνατά ονόματα» στα ψηφοδέλτια αποκαλύπτει επίσης ότι η ηγεσία αναζητεί λύσεις προσώπων για να καλύψει ένα πρόβλημα πολιτικής ταυτότητας.
Η Αττική ως καθρέφτης της κρίσης
Η σημερινή σύσκεψη υπό τον Γιάννη Βαρδακαστάνη και με τη συμμετοχή του Νίκου Ανδρουλάκη επιβεβαιώνει ότι η Αττική αντιμετωπίζεται ως το πιο κρίσιμο εκλογικό μέτωπο. Όχι επειδή εκεί θα κριθεί η πρωτιά απέναντι στη Νέα Δημοκρατία, αλλά επειδή εκεί θα φανεί αν το ΠΑΣΟΚ μπορεί να διατηρήσει τη θέση του απέναντι στην ΕΛΑΣ.
Το γεγονός ότι η ηγεσία επιστρατεύει βουλευτές, αυτοδιοικητικά στελέχη και κομματικούς παράγοντες για να καλύψει το χαμένο έδαφος δείχνει πως οι δημοσκοπήσεις έχουν προκαλέσει πολύ μεγαλύτερη ανησυχία από όση δημόσια παραδέχεται η Χαριλάου Τρικούπη.
Η «σκιώδης κυβέρνηση» και η πραγματικότητα
Παράλληλα, η περίφημη «σκιώδης κυβέρνηση» παρουσιάζεται ως εργαλείο αναβάθμισης της αντιπολιτευτικής παρουσίας του κόμματος. Ωστόσο, η δημιουργία νέων δομών και συντονιστικών μηχανισμών δύσκολα μπορεί να κρύψει το βασικό πρόβλημα: το ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να δυσκολεύεται να εξηγήσει γιατί ένας ψηφοφόρος της Κεντροαριστεράς πρέπει να το επιλέξει αντί του νέου εγχειρήματος Τσίπρα.
Η πολιτική αντιπαράθεση δεν κρίνεται από τις οργανωτικές αναδιατάξεις αλλά από την ικανότητα ενός κόμματος να παράγει πειστικό αφήγημα. Και σε αυτό το πεδίο η εικόνα παραμένει θολή.
Ο Ανδρουλάκης βλέπει Τσίπρα παντού
Δεν είναι τυχαίο ότι από την Κρήτη ο Νίκος Ανδρουλάκης αφιέρωσε μεγάλο μέρος της κριτικής του στον Αλέξη Τσίπρα και στο νέο πολιτικό του εγχείρημα. Το επιχείρημα ότι η επιστροφή Τσίπρα «βολεύει τη Νέα Δημοκρατία» αποτελεί πλέον την κεντρική γραμμή άμυνας της Χαριλάου Τρικούπη.
Όμως η συνεχής αναφορά στον αντίπαλο συχνά παράγει το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκεται. Αντί να αναδεικνύει τη διακριτή ταυτότητα του ΠΑΣΟΚ, ενισχύει την εντύπωση ότι το κόμμα έχει εγκλωβιστεί σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να συγκρατήσει τις διαρροές προς τον νέο πόλο της Κεντροαριστεράς.
Ζητούνται απαντήσεις
Το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να εμφανιστεί ως η δύναμη της σταθερότητας και της πολιτικής αλλαγής. Ωστόσο, η εικόνα των τελευταίων ημερών παραπέμπει περισσότερο σε κόμμα που αναζητά επειγόντως απαντήσεις για τη δική του πορεία. Η κινητοποίηση στην Αττική, οι συνεχείς οργανωτικές πρωτοβουλίες και η εμμονή στην αντιπαράθεση με τον Τσίπρα φανερώνουν έναν βαθύ προβληματισμό που δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από συνθήματα περί πρωτιάς.
Όσο η Χαριλάου Τρικούπη δίνει την εντύπωση ότι δίνει μάχη για να μη χάσει τη δεύτερη θέση, τόσο δυσκολότερο γίνεται να πείσει ότι μπορεί να διεκδικήσει την πρώτη.

