Τσίπρας και Καρυστιανού στριμώχνουν το ΠΑΣΟΚ σε πολιτικό ναρκοπέδιο

Το ΠΑΣΟΚ βλέπει τα νέα εγχειρήματα Τσίπρα και Καρυστιανού να απειλούν τη στρατηγική «κυβερνησιμότητας» και να πιέζουν ασφυκτικά τη Χαριλάου Τρικούπη.

Η Χαριλάου Τρικούπη επιχειρεί να εμφανιστεί ως η «σοβαρή εναλλακτική» απέναντι στη Νέα Δημοκρατία, όμως η πολιτική πραγματικότητα γίνεται ολοένα πιο δύσκολη για τον Νίκο Ανδρουλάκη, καθώς η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα με νέο πολιτικό φορέα και η δυναμική εμφάνιση της Μαρίας Καρυστιανού απειλούν να διαλύσουν το αφήγημα του ΠΑΣΟΚ περί μονοπωλίου στον χώρο της κεντροαριστεράς και της αντιπολίτευσης. Η αγωνία στη Χαριλάου Τρικούπη δεν κρύβεται πίσω από τις διαρροές περί «διεύρυνσης», «επιστροφών» και «μεταγραφών», καθώς τα επιτελεία βλέπουν ήδη ότι το νέο πολιτικό σκηνικό μπορεί να μετατρέψει το ΠΑΣΟΚ από επίδοξο πρωταγωνιστή σε κόμμα που απλώς προσπαθεί να μην εγκλωβιστεί ανάμεσα στον «νέο Τσίπρα» και την αντισυστημική ψήφο που επιχειρεί να εκφράσει η Καρυστιανού. Και όσο η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ επενδύει στη θεσμική αντιπολίτευση και στις κοινοβουλευτικές συγκρούσεις με την κυβέρνηση, τόσο αυξάνεται ο φόβος ότι ένα κομμάτι δυσαρεστημένων ψηφοφόρων αναζητά πλέον πιο «σκληρές», πιο συγκρουσιακές και περισσότερο συναισθηματικές πολιτικές εκφράσεις.

Η «πράσινη» νευρικότητα

Το ΠΑΣΟΚ ήθελε εδώ και μήνες να εμφανίζεται ως ο μοναδικός αξιόπιστος αντίπαλος της κυβέρνησης. Ξαφνικά, όμως, βλέπει δύο διαφορετικά πολιτικά εγχειρήματα να του τραβούν το χαλί κάτω από τα πόδια. Από τη μία ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί rebranding με φόντο τη «νέα προοδευτική παράταξη» και από την άλλη η Μαρία Καρυστιανού επιχειρεί να μετατρέψει την κοινωνική οργή σε πολιτικό ρεύμα. Το αποτέλεσμα; Στη Χαριλάου Τρικούπη μετρούν καθημερινά διαρροές, ανησυχίες και δημοσκοπικά σενάρια, προσπαθώντας να πείσουν ότι «μόνο το ΠΑΣΟΚ μπορεί να κυβερνήσει», τη στιγμή που η κοινωνία δείχνει ολοένα λιγότερο πρόθυμη να συγκινηθεί από παλιά συνθήματα περί «υπεύθυνης δύναμης».

Από κόμμα εξουσίας σε κόμμα άμυνας

Η ειρωνεία είναι πως το ΠΑΣΟΚ επένδυσε πολιτικά στην κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ, θεωρώντας ότι θα κληρονομήσει σχεδόν αυτόματα τον χώρο της κεντροαριστεράς. Τώρα, όμως, ο Τσίπρας επιστρέφει επιχειρώντας να ξαναμαζέψει τα κομμάτια της πολυδιασπασμένης αριστεράς, ενώ η Καρυστιανού διεκδικεί ψήφο οργής και αντισυστημικής διαμαρτυρίας. Και κάπως έτσι, η Χαριλάου Τρικούπη δείχνει να περνά από τη στρατηγική της πολιτικής αντεπίθεσης στη στρατηγική της πολιτικής επιβίωσης. Οι συνεχείς αναφορές Ανδρουλάκη περί «ψήφου κυβερνησιμότητας» μοιάζουν περισσότερο με προειδοποίηση πανικού παρά με μήνυμα αυτοπεποίθησης, ειδικά όταν το πολιτικό σκηνικό αλλάζει με ταχύτητα και οι νέοι παίκτες μπαίνουν στο γήπεδο χωρίς να κουβαλούν τα βαρίδια του παλιού κομματικού συστήματος.

Το πρόβλημα λέγεται «χώρος»

Το μεγαλύτερο πρόβλημα για το ΠΑΣΟΚ δεν είναι μόνο δημοσκοπικό. Είναι υπαρξιακό. Γιατί όσο ο Τσίπρας επιχειρεί να ξαναχτίσει ηγεμονία στον προοδευτικό χώρο και όσο η Καρυστιανού επενδύει στο αντικαθεστωτικό συναίσθημα, τόσο το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να μείνει πολιτικά «στη μέση»: ούτε αρκετά συστημικό για να κυριαρχήσει απέναντι στη ΝΔ, ούτε αρκετά αντισυστημικό για να εκφράσει τη δυσαρέσκεια. Και στην πολιτική, όποιος μένει στη μέση, συνήθως καταλήγει να τον προσπερνούν και από τις δύο πλευρές.