Ζωή Κωνσταντοπούλου: Πολιτικός ακτιβισμός χωρίς φρένα και χωρίς όρια

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου χρησιμοποίησε την τραγωδία της Ηλιούπολης για ακραία πολιτική σύγκρουση, εντείνοντας την τοξικότητα και τον διχασμό στο κοινοβούλιο.

Η νέα παρέμβαση της Ζωής Κωνσταντοπούλου στη Βουλή επανέφερε με τον πιο εκρηκτικό τρόπο τη συζήτηση γύρω από τα όρια του πολιτικού λόγου, της θεσμικής ευθύνης και της εργαλειοποίησης κοινωνικών τραγωδιών για κομματική αντιπαράθεση. Η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας, επιλέγοντας να συνδέσει την αυτοκτονία των δύο 17χρονων κοριτσιών στην Ηλιούπολη με την παρουσία ή απουσία βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας από την κοινοβουλευτική διαδικασία, προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις τόσο για το ύφος όσο και για το περιεχόμενο της τοποθέτησής της. Μέσα από χαρακτηρισμούς περί «δολοφονικής κρατικής μηχανής», «πρωθυπουργού φαντάσματος» και «ρέμπελης κοινοβουλευτικής ομάδας», η πολιτική σύγκρουση μετατράπηκε ξανά σε σκηνικό ακραίας έντασης, επιβεβαιώνοντας ότι η στρατηγική της κυρίας Κωνσταντοπούλου βασίζεται πλέον περισσότερο στη συναισθηματική φόρτιση και στον πολιτικό ακτιβισμό παρά στη θεσμική αντιπαράθεση ουσίας.

Η εικόνα μιας πολιτικής αρχηγού που επιλέγει να μετατρέπει κάθε κοινωνικό δράμα σε πεδίο μετωπικής επίθεσης αποκαλύπτει έναν τρόπο άσκησης αντιπολίτευσης που επενδύει αποκλειστικά στην ένταση, στην υπερβολή και στη διαρκή καταγγελία. Η τραγωδία της Ηλιούπολης αντί να αντιμετωπιστεί με στοιχειώδη θεσμική σοβαρότητα, χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο πολιτικής πίεσης, με υπαινιγμούς συλλογικής ευθύνης απέναντι σε κοινοβουλευτικούς αντιπάλους. Πρόκειται για μια επιλογή που ξεπερνά τα όρια της σκληρής κριτικής και αγγίζει την επικίνδυνη πολιτική δραματοποίηση.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου συνεχίζει να χτίζει το πολιτικό της προφίλ πάνω σε μια μόνιμη λογική σύγκρουσης με τους πάντες και για τα πάντα. Οι συνεχείς υψηλοί τόνοι, οι θεατρικές παρεμβάσεις και η καταγγελτική υπερβολή μπορεί να δημιουργούν στιγμιαία επικοινωνιακή ένταση, όμως ταυτόχρονα ενισχύουν την αίσθηση πολιτικής τοξικότητας που κουράζει ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Όταν κάθε συζήτηση μετατρέπεται σε σκηνή απόλυτης σύγκρουσης, η ουσία χάνεται πίσω από τις εντυπώσεις.

Ακόμη πιο προβληματική είναι η προσπάθεια να αποδοθούν πολιτικά ή ηθικά βάρη για μια ανθρώπινη τραγωδία με τρόπο σχεδόν απόλυτο και ισοπεδωτικό. Η κοινωνική απόγνωση, τα ψυχολογικά αδιέξοδα και οι δραματικές προσωπικές ιστορίες δεν μπορούν να μετατρέπονται σε πρόχειρα πολιτικά συνθήματα μέσα στην αίθουσα της Βουλής. Μια τέτοια ρητορική όχι μόνο δεν προσφέρει λύσεις, αλλά κινδυνεύει να υποβαθμίσει την ίδια τη σοβαρότητα του γεγονότος που επικαλείται.

Η στρατηγική της διαρκούς υπερβολής δείχνει πλέον να αποτελεί μόνιμο χαρακτηριστικό της πολιτικής παρουσίας της προέδρου της Πλεύσης Ελευθερίας. Από τις προσωπικές επιθέσεις μέχρι τις ακραίες ιστορικές και θεσμικές αναλογίες, η πολιτική αντιπαράθεση παρουσιάζεται σαν μια αδιάκοπη μάχη «καλών» και «ενόχων». Όμως η δημοκρατική λειτουργία δεν μπορεί να στηρίζεται σε λογικές πολιτικού ακτιβισμού χωρίς μέτρο, ούτε σε ρητορικές που τροφοδοτούν διαρκώς τον θυμό και τον διχασμό.

Τελικά, η συγκεκριμένη τοποθέτηση της Ζωής Κωνσταντοπούλου ανέδειξε ξανά το βασικό πολιτικό της δίλημμα: αν επιθυμεί να λειτουργεί ως θεσμική πολιτική αρχηγός με προτάσεις και επιχειρήματα ή ως μόνιμος καταγγελτικός μηχανισμός που επιδιώκει μόνο την ένταση και τη σύγκρουση. Γιατί όταν ακόμη και μια εθνικά ευαίσθητη τραγωδία μετατρέπεται σε εργαλείο κομματικής επίθεσης, τότε η πολιτική αντιπαράθεση έχει ήδη χάσει το μέτρο.