OFF THE RECORD: Άντε καλέ σιγά, κόβονται τα ρουσφέτια;
Ο Σωκράτης Φάμελλος επαναφέρει τη γνώριμη ρητορική παροχών του ΣΥΡΙΖΑ, επιχειρώντας πολιτική πίεση στην κυβέρνηση μέσω της δημόσιας Υγείας.
Με αιχμή το ΕΣΥ και τους νοσηλευτές, ο Σωκράτης Φάμελλος επιχείρησε να εμφανίσει τον ΣΥΡΙΖΑ ως τον βασικό εκφραστή των εργαζομένων στην Υγεία, καταθέτοντας τροπολογίες για αυξήσεις επιδομάτων και θεσμικές παρεμβάσεις. Ωστόσο, πίσω από τη γνώριμη αντιπολιτευτική ρητορική περί «κατάρρευσης» του δημόσιου συστήματος Υγείας, επανέρχεται ένα πολιτικό μοντέλο που στηρίζεται περισσότερο στις εύκολες εξαγγελίες και λιγότερο σε ένα ρεαλιστικό και κοστολογημένο σχέδιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να επανασυνδεθεί με κοινωνικές ομάδες που απομακρύνθηκαν τα τελευταία χρόνια, όμως η πολιτική μνήμη της διακυβέρνησής του εξακολουθεί να βαραίνει κάθε νέα υπόσχεση περί ενίσχυσης του ΕΣΥ, προσλήψεων και μισθολογικών παρεμβάσεων.
Η εικόνα του Σωκράτη Φάμελλου αποτυπώνει πλέον ένα κόμμα που επιμένει στην τακτική της διαρκούς καταγγελίας, χωρίς να έχει πείσει ότι διαθέτει μια ολοκληρωμένη και εφαρμόσιμη πρόταση για το μέλλον της δημόσιας Υγείας. Οι αναφορές σε χιλιάδες προσλήψεις, αυξήσεις δαπανών και επαναφορά μισθολογικών παροχών μπορεί να λειτουργούν επικοινωνιακά, όμως συνοδεύονται από το μόνιμο ερώτημα του κόστους και της αξιοπιστίας. Και αυτό γιατί μεγάλο μέρος της κοινωνίας θυμάται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνησε επί χρόνια, χωρίς να καταφέρει να επιλύσει τις χρόνιες παθογένειες του ΕΣΥ που σήμερα καταγγέλλει με ένταση.
Παράλληλα, η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ να επενδύσει πολιτικά στην αγανάκτηση των εργαζομένων της Υγείας αποκαλύπτει και τη στρατηγική του αδιέξοδο. Αντί να παρουσιάσει ένα νέο παραγωγικό μοντέλο για τη λειτουργία των νοσοκομείων και τη στελέχωση των δομών, επαναφέρει τη λογική των παροχών ως βασικό εργαλείο πολιτικής επιβίωσης. Πρόκειται για μια αντιπολίτευση που ανακυκλώνει συνθήματα του παρελθόντος, σε μια περίοδο που οι πολίτες αναζητούν σοβαρότητα, αποτελεσματικότητα και συγκεκριμένες λύσεις.
Την ίδια στιγμή, η σκληρή επίθεση κατά της κυβέρνησης και προσωπικά κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Άδωνι Γεωργιάδη δείχνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να επενδύει περισσότερο στην πόλωση παρά στην ουσιαστική προγραμματική αντιπαράθεση. Ο Σωκράτης Φάμελλος προσπαθεί να δώσει αντιπολιτευτικό στίγμα μέσα από υψηλούς τόνους και καταγγελτικό λόγο, όμως η υπερβολή συχνά αποδυναμώνει το ίδιο το μήνυμα. Σε τελική ανάλυση, η κοινωνία ακούει πλέον με μεγαλύτερη επιφύλαξη υποσχέσεις που θυμίζουν πολιτικές πρακτικές οι οποίες δοκιμάστηκαν, φθάρθηκαν και τελικά αμφισβητήθηκαν έντονα από την ίδια την πραγματικότητα.