OFF THE RECORD: Άντε καλέ σιγά, κόβονται τα ρουσφέτια;
Η προσπάθεια του Αλέξη Τσίπρα να εμφανίσει τη δημιουργία νέου πολιτικού φορέα ως «νέα αρχή» μοιάζει περισσότερο με μια προσεκτικά σκηνοθετημένη επιχείρηση πολιτικού rebranding παρά με πραγματική ανανέωση. Οι εκδηλώσεις, τα βίντεο υψηλού συμβολισμού, οι αναφορές στην «Κυβερνώσα Αριστερά της νέας εποχής» και το αφήγημα της επανεκκίνησης επιχειρούν να χτίσουν μια εικόνα πολιτικής επιστροφής απαλλαγμένης από το βάρος του παρελθόντος. Μόνο που το πολιτικό παρελθόν του Αλέξη Τσίπρα δεν διαγράφεται με επικοινωνιακές καμπάνιες και συναισθηματικά συνθήματα.
Η εικόνα ενός πρώην πρωθυπουργού που επανέρχεται ως φορέας «ελπίδας» συγκρούεται αναπόφευκτα με τη μνήμη της διακυβέρνησης του 2015, των αυταπατών, της σύγκρουσης χωρίς σχέδιο και της τελικής πολιτικής συνθηκολόγησης που οδήγησε στο τρίτο Μνημόνιο. Όσο κι αν επιχειρείται να παρουσιαστεί το νέο εγχείρημα ως υπέρβαση του παλιού ΣΥΡΙΖΑ, τα ίδια πρόσωπα, οι ίδιες πολιτικές αναφορές και η ίδια ρητορική περί «προοδευτικής συσπείρωσης» δημιουργούν την αίσθηση πολιτικής ανακύκλωσης και όχι ουσιαστικής αλλαγής.
Παράλληλα, η προσπάθεια σύγκλισης ριζοσπαστικής Αριστεράς, σοσιαλδημοκρατίας και οικολογίας δείχνει περισσότερο ως ιδεολογικό μωσαϊκό χωρίς σαφή πολιτική πυξίδα. Η επιδίωξη να χωρέσουν όλοι κάτω από μια γενική αντιδεξιά ομπρέλα αποκαλύπτει κυρίως την αγωνία πολιτικής επιβίωσης ενός χώρου που εξακολουθεί να αναζητά ταυτότητα μετά τη διαλυτική εμπειρία των τελευταίων ετών.
Το πιο ενδεικτικό στοιχείο, ωστόσο, είναι ότι το νέο αφήγημα του Αλέξη Τσίπρα στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στην εικόνα και στον συμβολισμό της «επιστροφής», χωρίς ουσιαστική αυτοκριτική για τις επιλογές που στιγμάτισαν τη διακυβέρνησή του. Και όταν μια πολιτική επανεκκίνηση αποφεύγει συστηματικά να απαντήσει πειστικά για τα λάθη του χθες, τότε δύσκολα μπορεί να πείσει ότι αποτελεί αξιόπιστη πρόταση για το αύριο.