OFF THE RECORD: Άντε καλέ σιγά, κόβονται τα ρουσφέτια;
Ο υπουργός Άμυνας έδωσε έμφαση στην ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία και στην κοινή αντιμετώπιση σύγχρονων απειλών.
Η συνάντηση Δένδια – Μέλο στη Λισαβόνα δεν ήταν μια τυπική διπλωματική ανταλλαγή φιλοφρονήσεων μεταξύ δύο συμμάχων του NATO. Ήταν μια ακόμη ένδειξη ότι η Αθήνα επιχειρεί να μετακινηθεί από τον ρόλο του απλού αγοραστή οπλικών συστημάτων σε εκείνον του ενεργού παίκτη στην ευρωπαϊκή αμυντική αρχιτεκτονική και κυρίως στην αμυντική τεχνολογία της επόμενης δεκαετίας.
Η έμφαση στα μη επανδρωμένα αμφίβια συστήματα, στα drones επιφανείας και στα υποβρύχια οχήματα δεν είναι τυχαία. Ο πόλεμος στην Ουκρανία, οι εξελίξεις στην Ερυθρά Θάλασσα και η συνολική μετάβαση των σύγχρονων επιχειρήσεων σε πιο «έξυπνα», φθηνά και ασύμμετρα μέσα έχουν αλλάξει πλήρως τη στρατιωτική εξίσωση. Και η Ελλάδα δείχνει να καταλαβαίνει ότι όποιος μείνει εκτός αυτής της τεχνολογικής μετάβασης, θα βρεθεί σύντομα πίσω από τις εξελίξεις.
Ο Νίκος Δένδιας επιχείρησε να στείλει και ένα δεύτερο, καθαρά ευρωπαϊκό μήνυμα. Ότι η συζήτηση για την κοινή άμυνα της Ευρώπης δεν μπορεί να εξαντλείται σε διακηρύξεις και συνόδους κορυφής, αλλά πρέπει να αποκτήσει πραγματικό επιχειρησιακό και βιομηχανικό περιεχόμενο. Η αναφορά του στο άρθρο 42.7 της ΕΕ μόνο τυχαία δεν ήταν. Η Αθήνα επαναφέρει διαρκώς στο τραπέζι την ανάγκη ουσιαστικής αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών-μελών απέναντι σε απειλές και κρίσεις.
Παράλληλα, η επιλογή της Πορτογαλίας έχει τη δική της σημασία. Πρόκειται για χώρα με βαριά ναυτική παράδοση, τεχνογνωσία και ιδιαίτερη έμφαση στις θαλάσσιες επιχειρήσεις, κάτι που συνδέεται άμεσα με τα ελληνικά γεωστρατηγικά συμφέροντα σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο. Η συνεργασία σε θαλάσσια drones και αυτόνομα συστήματα μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά κρίσιμη τα επόμενα χρόνια.
Η κυβέρνηση επιχειρεί σταθερά να παρουσιάσει μια εικόνα Ελλάδας που δεν ακολουθεί απλώς τις διεθνείς εξελίξεις, αλλά συμμετέχει ενεργά στη διαμόρφωσή τους. Από τις αμυντικές συμφωνίες με τη Γαλλία και τις ΗΠΑ μέχρι τις επαφές με χώρες όπως η Πορτογαλία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μέγαρο Μαξίμου χτίζει ένα πλέγμα στρατηγικών συνεργασιών που συνδέει άμυνα, τεχνολογία, βιομηχανία και γεωπολιτική.
Το κρίσιμο βέβαια είναι άλλο: αν αυτές οι συνεργασίες θα μετουσιωθούν σε πραγματική εγχώρια παραγωγή, τεχνογνωσία και ελληνική προστιθέμενη αξία ή αν θα μείνουν σε επίπεδο ανακοινώσεων και συμβολισμών. Γιατί η μεγάλη πρόκληση για την Ελλάδα δεν είναι μόνο να αγοράζει σύγχρονα συστήματα, αλλά να συμμετέχει στην κατασκευή και στην εξέλιξή τους.