OFF THE RECORD: Άντε καλέ σιγά, κόβονται τα ρουσφέτια;
Με «μανιφέστα», ομάδες αυτοοργάνωσης, περιοδείες και προσεκτικά χτισμένη κινητικότητα, ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να παρουσιάσει την πολιτική του επιστροφή ως τη γέννηση μιας νέας προοδευτικής πρότασης. Μόνο που πίσω από το περιτύλιγμα της «Αριστεράς του 21ου αιώνα» παραμένει ο ίδιος πολιτικός που κυβέρνησε τη χώρα με συνθήματα αντισυστημικής σύγκρουσης και κατέληξε να ταυτιστεί με κωλοτούμπες, υπερφορολόγηση, διχαστική ρητορική και μια περίοδο που ακόμη προκαλεί έντονες πολιτικές αντιδράσεις.
Το πιο ειρωνικό στοιχείο της υπόθεσης είναι ότι η προσπάθεια παρουσιάζεται σχεδόν ως ιστορική επανεκκίνηση, λες και μεσολάβησε πολιτική παρθενογένεση και όχι μια τετραετία εξουσίας που κρίθηκε σκληρά από τους πολίτες. Οι αναφορές σε «νέα πολιτική κουλτούρα», «σύγχρονα μοντέλα οργάνωσης» και low-budget κομματικούς μηχανισμούς μοιάζουν περισσότερο με επικοινωνιακή ανασυσκευασία ενός παλιού προϊόντος παρά με πραγματική πολιτική ανανέωση.
Την ίδια στιγμή, η εικόνα των «πρωτοβουλιών αυτοοργάνωσης» και της δήθεν αυθόρμητης κινητοποίησης γύρω από τον πρώην Πρωθυπουργό δύσκολα κρύβει ότι πρόκειται για μια συντονισμένη επιχείρηση πολιτικής επαναφοράς. Το επιτελείο του κινείται σαν να θεωρεί ότι η κοινωνία έχει ξεχάσει τις αντιφάσεις, τις υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα και τη φθορά της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, επιχειρώντας να επαναφέρει τον ίδιο πρωταγωνιστή με διαφορετικό λογότυπο και πιο σύγχρονο packaging.
Τελικά, το μεγάλο ερώτημα δεν είναι αν ο Αλέξης Τσίπρας θα φτιάξει νέο κόμμα, αλλά αν υπάρχει πραγματικά νέο πολιτικό περιεχόμενο πίσω από αυτή την επιστροφή. Γιατί όσο περισσότερο επιχειρείται να παρουσιαστεί ως «καινούργιος», τόσο πιο έντονα επανέρχεται στη δημόσια μνήμη η περίοδος της διακυβέρνησής του — και μαζί της όλα όσα ο ίδιος φαίνεται να θέλει να αφήσει πίσω χωρίς ποτέ να τα εξηγήσει πραγματικά.