OFF THE RECORD: Άντε καλέ σιγά, κόβονται τα ρουσφέτια;
Η προσχώρηση Φαραντούρη στο ΠΑΣΟΚ αποκαλύπτει πολιτικό οπορτουνισμό, κρίση στον ΣΥΡΙΖΑ και έντονο παρασκήνιο στον χώρο της Κεντροαριστεράς.
Η μετακίνηση του Νικόλα Φαραντούρη προς το ΠΑΣΟΚ δεν είναι απλώς μια ακόμη πολιτική προσχώρηση, αλλά ένα χαρακτηριστικό στιγμιότυπο της ρευστότητας, των προσωπικών στρατηγικών και της έλλειψης σταθερής ταυτότητας στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς. Με τον ΣΥΡΙΖΑ να εμφανίζει εικόνα αποσύνθεσης και τον Αλέξη Τσίπρα να επιχειρεί επανεκκίνηση με νέο φορέα, οι «μεταγραφές» στελεχών μοιάζουν περισσότερο με κινήσεις πολιτικής επιβίωσης παρά με συγκροτημένες ιδεολογικές επιλογές. Το ΠΑΣΟΚ, από την πλευρά του, επιχειρεί να εμφανιστεί ως «σταθερός πόλος», αλλά η άκριτη διεύρυνση εγείρει ερωτήματα για τη συνοχή και την αξιοπιστία του εγχειρήματος.
Η προσχώρηση του Νικόλα Φαραντούρη στο ΠΑΣΟΚ παρουσιάζεται ως «πολιτική επιλογή ευθύνης». Στην πραγματικότητα, θυμίζει περισσότερο κίνηση τακτικής σε ένα πολιτικό τοπίο που θυμίζει κινούμενη άμμο.
Όχι περιθώριο παρερμηνειών
Ο ίδιος, άλλωστε, δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών: από τη μία αναγνωρίζει το ΠΑΣΟΚ ως «μοναδικό συγκροτημένο πόλο», από την άλλη δηλώνει ότι δεν θα συμμετάσχει καν στις επόμενες εκλογές. Μια στάση που περισσότερο παραπέμπει σε διατήρηση προσωπικών ισορροπιών, παρά σε καθαρή πολιτική τοποθέτηση.
Την ίδια ώρα, η εξέλιξη αυτή αποτελεί ακόμη ένα πλήγμα για τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος βλέπει πρόσωπα που κινούνταν στον ευρύτερο κύκλο επιρροής του να επιλέγουν άλλες διαδρομές πριν καν ανακοινώσει το νέο του κόμμα. Το αφήγημα της «μεγάλης επιστροφής» αρχίζει να ξεφτίζει πριν καν στηθεί ολοκληρωμένα.
Όσο για το ΠΑΣΟΚ, η εικόνα δεν είναι απαραίτητα καλύτερη. Η στρατηγική της «ανοιχτής πόρτας χωρίς face control» μπορεί να δημιουργεί πρόσκαιρη κινητικότητα, αλλά ταυτόχρονα ενισχύει την εντύπωση ενός κόμματος που μαζεύει πρόθυμους και όχι απαραίτητα συμβατούς πολιτικά συμμάχους. Η διεύρυνση χωρίς σαφή ιδεολογικά κριτήρια δεν είναι ανανέωση – είναι συσσώρευση.
Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο, ωστόσο, είναι το συνολικό πολιτικό μήνυμα που εκπέμπεται: ένας χώρος σε διαρκή αναδιάταξη, με μετακινήσεις στελεχών, προσωπικές στρατηγικές και έλλειψη σταθερού προσανατολισμού. Και σε αυτό το περιβάλλον, οι πολίτες δύσκολα διακρίνουν σοβαρή εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.
Τελικά, η υπόθεση Φαραντούρη δεν είναι παρά ένα ακόμη επεισόδιο σε μια μακρά ιστορία πολιτικής αστάθειας στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Με τον ΣΥΡΙΖΑ σε κρίση, τον Τσίπρα σε αναζήτηση ρόλου και το ΠΑΣΟΚ σε φάση «στρατολόγησης», το μόνο που φαίνεται να περισσεύει είναι η πολιτική αξιοπιστία.