Φλωρίδης κατά Κωνσταντοπούλου: «Πολιτική συνέχεια της Χρυσής Αυγής» – Σφοδρή επίθεση για τη δίκη των Τεμπών

Σε υψηλούς τόνους κλιμακώνεται η πολιτική αντιπαράθεση με αιχμή τη δίκη για την τραγωδία των Τεμπών, με τον υπουργό Δικαιοσύνης Γιώργο Φλωρίδη να εξαπολύει ευθεία επίθεση κατά της Ζωής Κωνσταντοπούλου, χαρακτηρίζοντάς την «φυσική πολιτική συνέχεια της Χρυσής Αυγής».

Μιλώντας στην εκπομπή Direct, ο υπουργός υποστήριξε ότι η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας υπονομεύει συστηματικά θεσμούς, εστιάζοντας κυρίως στη Δικαιοσύνη και το Κοινοβούλιο, με αφορμή τη στάση της στη δίκη για τα Τέμπη.

Στο ίδιο πλαίσιο, άσκησε κριτική και στη Μαρία Καρυστιανού, σημειώνοντας ότι η επιλογή της να κινηθεί πολιτικά «έθεσε σε δεύτερη μοίρα τον ρόλο της μητέρας», συνδέοντας τη στάση αυτή με απόπειρες καθυστέρησης ή πολιτικής αξιοποίησης της δίκης.

Ο Γιώργος Φλωρίδης υποστήριξε ότι η δικαστική διαδικασία εξελίσσεται ομαλά και με πλήρεις εγγυήσεις, κάνοντας λόγο για «καταπληκτική δουλειά» της ελληνικής Δικαιοσύνης. Επισήμανε μάλιστα ότι η υπόθεση φτάνει στο ακροατήριο μέσα σε τρία χρόνια, όταν –όπως είπε– σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες αντίστοιχες υποθέσεις καθυστερούν έως και μία δεκαετία.

Παράλληλα, αναφέρθηκε σε επανειλημμένες προσπάθειες παρεμπόδισης της διαδικασίας, μέσω αιτήσεων εξαίρεσης και μηνύσεων, καθώς και στην απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι, την οποία χαρακτήρισε «εκβιασμό» που δεν απέδωσε. Όπως υποστήριξε, η πλειοψηφία των συγγενών των θυμάτων επιθυμεί την πρόοδο της δίκης, ενώ όσοι επιδιώκουν καθυστερήσεις είναι –κατά τον ίδιο– μειοψηφία με συγκεκριμένα κίνητρα.

Σε ό,τι αφορά την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, κράτησε αποστάσεις, τονίζοντας ότι δεν μπορεί να τοποθετηθεί λόγω της θεσμικής του ιδιότητας, αφήνοντας ωστόσο αιχμές για διαχρονικές ευθύνες. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, πρόκειται για μια υπόθεση που «όλοι γνώριζαν, αλλά δεν αντιμετωπίστηκε εγκαίρως», αναγνωρίζοντας παράλληλα ότι και η σημερινή κυβέρνηση έχει μερίδιο ευθύνης, κυρίως ως προς την καθυστέρηση λήψης μέτρων.

Κλείνοντας, αναφέρθηκε και στη συζήτηση για το ασυμβίβαστο μεταξύ υπουργού και βουλευτή, επισημαίνοντας ότι το βασικό διακύβευμα είναι ο σαφής διαχωρισμός της νομοθετικής από την εκτελεστική εξουσία, με τελικό κριτή –όπως είπε– τη Βουλή.