ΣΥΡΙΖΑ σε κρίση με σενάρια διάλυσης, εσωτερικές συγκρούσεις και βλέμμα στελεχών σε Τσίπρα ή αποχώρηση εν όψει εκλογών.
Το σκηνικό στον ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει πλέον πολιτικό θρίλερ, με σενάρια διάλυσης, υπόγειες διεργασίες και βουλευτές που δηλώνουν ανοιχτά ότι δεν βλέπουν πολιτικό μέλλον ούτε εντός ούτε εκτός «κόμματος Τσίπρα». Οι δηλώσεις Βασιλειάδη άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου, φέρνοντας στην επιφάνεια έναν βαθύ διχασμό: από τη μία όσοι περιμένουν το νεύμα του Αλέξη Τσίπρα και από την άλλη όσοι αναζητούν πολιτική διέξοδο πριν βρεθούν εκτός παιχνιδιού στις επόμενες εκλογές.
Η φράση εν ενεργεία βουλευτή ότι «μου είναι δύσκολο να κατέβω με τον ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στο “κόμμα Τσίπρα”, αλλά ακόμη πιο δύσκολο να κατέβω με το “κόμμα Τσίπρα” απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ, οπότε θα πάω σπίτι μου» αποτυπώνει με ωμό τρόπο το αδιέξοδο που επικρατεί στον χώρο.
Αφορμή στάθηκαν οι δηλώσεις του Γιώργου Βασιλειάδη, οι οποίες, χωρίς να μιλούν ευθέως για «διάλυση», άφησαν ανοιχτό το ενδεχόμενο ριζικών αλλαγών, θέτοντας ως προϋπόθεση την υπέρβαση μηχανισμών, φιλοδοξιών και εσωτερικών ισορροπιών. Ήταν αρκετό για να πυροδοτήσει σενάρια και να φέρει στην επιφάνεια μια κρίση που σιγόβραζε.
Στην πραγματικότητα, ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται βαθιά διχασμένος. Ένα τμήμα στελεχών φέρεται να περιμένει την επόμενη κίνηση του Αλέξη Τσίπρα, ποντάροντας σε έναν νέο πολιτικό φορέα, ενώ άλλοι βλέπουν ως λύση μια συνολική ανασύνθεση του χώρου, ακόμη και μέσω απορρόφησης σε νέο σχήμα, προκειμένου να διασφαλίσουν την πολιτική τους επιβίωση.
Την ίδια στιγμή, η Νέα Αριστερά παρουσιάζει αντίστοιχες ρωγμές, με διαφορετικές γραμμές για συνεργασίες και κατεύθυνση, επιτείνοντας το αίσθημα γενικευμένης ρευστότητας στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο.
Εσωκομματικά πυρά και νεύρα: όταν οι «διαψεύσεις» δεν αρκούν
Οι επίσημες διαψεύσεις της Κουμουνδούρου για σενάρια διάλυσης δεν κατάφεραν να κατευνάσουν τις αντιδράσεις. Αντίθετα, στελέχη ερμηνεύουν ότι η συζήτηση που άνοιξε υπονομεύει τις συλλογικές αποφάσεις και ενισχύει την αβεβαιότητα για το μέλλον.
Η αντίδραση του Παύλου Πολάκη, σε ιδιαίτερα υψηλούς τόνους, ανέδειξε το εσωτερικό ρήγμα, ενώ η παρέμβαση της Νέας Αριστεράς με αιχμές περί «παγκόσμιας πρωτοτυπίας» στη διάλυση κομμάτων προσέθεσε νέα ένταση στο ήδη φορτισμένο κλίμα.
Την ίδια ώρα, συνεργάτες του Αλέξη Τσίπρα επιχειρούν να χαμηλώσουν τους τόνους, χωρίς όμως να ανακόπτουν τη δυναμική των σεναρίων που τον θέλουν στο επίκεντρο των εξελίξεων.
Σε αυτό το περιβάλλον, η πολιτική αβεβαιότητα βαθαίνει και τα περιθώρια στενεύουν. Όλο και περισσότερα στελέχη εμφανίζονται έτοιμα να αναζητήσουν ατομικές διεξόδους, εάν δεν υπάρξει σύντομα σαφής κατεύθυνση. Και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο για ένα κόμμα που δείχνει να παλεύει όχι απλώς για την επόμενη εκλογική μάχη, αλλά για την ίδια του τη συνοχή.
