Το 4ο τακτικό Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ ολοκληρώθηκε με το κλασικό σόου των «μεγαλοστομιών»: λόγια ενότητας, διακηρύξεις για πολιτική αλλαγή και μια δόση από ηρωικές υπερβολές που μόνο στα λόγια φαίνονται ζωντανές. Ο Νίκος Ανδρουλάκης, στο βήμα, υποσχέθηκε ότι το κόμμα θα νικήσει τη Νέα Δημοκρατία, θα προστατεύσει τους μη προνομιούχους και θα επαναφέρει τη χώρα σε έναν κόσμο ιδανικών και… πλασμάτων που ζουν μόνο στα συνέδρια.
Οι διακηρύξεις για «ενότητα», «ομόνοια» και «ηθική επανάσταση» έρχονται να καλύψουν τα χρόνια που το κόμμα κυριολεκτικά κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου. Από τις πολιτικές δεσμεύσεις για κοινωνική δικαιοσύνη μέχρι τις προτάσεις για στέγαση, ΕΣΥ, παιδεία και έλεγχο των funds, όλα μοιάζουν υπέροχα – μέχρι να κοιτάξει κανείς την πραγματικότητα, όπου οι δεσμεύσεις αυτές φαίνεται να έχουν την ίδια βαρύτητα με τα «λεφτόδεντρα» που ο ίδιος ο πρόεδρος είχε κάποτε επικαλεστεί.
Στην πράξη, η «ενότητα» του ΠΑΣΟΚ περιορίστηκε σε μια θορυβώδη επικύρωση των νέων οργάνων και καταστατικών αλλαγών: ενιαίο κόμμα, πλαφόν θητειών για βουλευτές και ευρωβουλευτές, ενσωμάτωση δημάρχων και πρώην γραμματέων ως αριστίνδην μέλη στην Κεντρική Επιτροπή. Εντυπωσιακό σελίδι στο βιβλίο των δηλώσεων, αλλά σε καμία περίπτωση απτή αλλαγή ή πολιτική δύναμη που να μπορεί να μετατρέψει τα λόγια σε πράξεις.
Με λίγα λόγια, το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ απέδειξε αυτό που οι παρατηρητές γνωρίζουν εδώ και καιρό: το κόμμα μπορεί να ξαναγεννιέται με ενθουσιασμό και συνθήματα, αλλά η ουσιαστική πολιτική αναγέννηση παραμένει… ανέκδοτο. Κι όσο ο Ανδρουλάκης συνεχίζει να μιλάει για «πολιτική αλλαγή» και «νίκη απέναντι στη ΝΔ», η ελληνική κοινωνία παραμένει θεατής σε μια παράσταση που παίζεται καλά… μόνο στα λόγια.
