Σφοδρή επίθεση Γεωργιάδη σε Κωνσταντοπούλου για «πολιτικά υποκινούμενη» ένταση, με αιχμές για προσπάθεια καθυστέρησης της δίκης των Τεμπών.
Σε υψηλούς τόνους και με σαφή στόχευση, ο Άδωνις Γεωργιάδης ανεβάζει την πολιτική πίεση, κατηγορώντας ευθέως την Ζωή Κωνσταντοπούλου για εργαλειοποίηση της υπόθεσης των Τεμπών. Με αιχμές περί «τοξικότητας» και πολιτικών σκοπιμοτήτων, το κυβερνητικό αφήγημα επιχειρεί να αντιστρέψει την κριτική, μεταφέροντας το βάρος στην αντιπολίτευση και στα κίνητρα πίσω από τις αντιδράσεις.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν άφησε περιθώρια παρερμηνείας: στη δημόσια παρέμβασή του περιέγραψε ένα σκηνικό όπου η ένταση γύρω από τη δίκη για τα Τέμπη δεν είναι αυθόρμητη, αλλά –κατά τον ίδιο– πολιτικά κατασκευασμένη. Στο επίκεντρο έθεσε την Ζωή Κωνσταντοπούλου, την οποία ουσιαστικά κατηγόρησε ότι επενδύει στην όξυνση για πολιτικό όφελος.
Η δίκη πρέπει να προχωρήσει
Η γραμμή είναι καθαρή και απολύτως κυβερνητική: απέναντι σε όσους «ποντάρουν» σε σύγχυση και καθυστερήσεις, η δίκη πρέπει να προχωρήσει χωρίς προσκόμματα. Και εδώ ακριβώς έρχεται η βασική αιχμή: κάθε συζήτηση για αλλαγή αίθουσας ή διαδικαστικά ζητήματα ερμηνεύεται όχι ως μέριμνα για την ποιότητα της δίκης, αλλά ως πρόσχημα για να τραβήξει χρονικά η διαδικασία.
Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση επιχειρεί να μετατρέψει το αφήγημα: από τις ευθύνες για τα Τέμπη, στο ποιος θέλει πραγματικά να αποδοθεί δικαιοσύνη – και ποιος, κατά την εκτίμησή της, βολεύεται με τη διαιώνιση της εκκρεμότητας.
Η αναφορά σε «πολιτικά υποκινούμενη» απεργία πείνας και σε οργανωμένη προσπάθεια καθυστέρησης ανεβάζει ακόμη περισσότερο τους τόνους. Δεν πρόκειται απλώς για αντιπαράθεση, αλλά για ευθεία απονομιμοποίηση των κινήτρων της απέναντι πλευράς. Το μήνυμα είναι σαφές: η τοξικότητα δεν είναι παρενέργεια – είναι εργαλείο.
Παράλληλα, ο υπουργός Υγείας διευρύνει το κάδρο, συνδέοντας το ζήτημα με μια γενικότερη «μάχη σταθερότητας». Επικαλείται τον κίνδυνο επιστροφής σε περιόδους κρίσης, επιχειρώντας να μεταφέρει τη συζήτηση από το ειδικό (τη δίκη) στο γενικό (την πορεία της χώρας). Ένα γνώριμο πολιτικό μοτίβο: όποιος αμφισβητεί, τοποθετείται εμμέσως απέναντι στη σταθερότητα.
Στο ίδιο πνεύμα κινείται και η απάντηση προς το ΠΑΣΟΚ για το «όχι» στη συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία. Ο Άδωνις Γεωργιάδης όχι μόνο δεν δείχνει ανησυχία, αλλά σχεδόν… ενθαρρύνει τη στάση αυτή, αφήνοντας να εννοηθεί ότι πρόκειται για στρατηγικό αυτογκόλ της αντιπολίτευσης.
Και κάπως έτσι, η κυβερνητική ρητορική χτίζει ένα διπλό αφήγημα: από τη μία, υπεράσπιση της θεσμικής κανονικότητας και της ανάγκης να προχωρήσει η δίκη· από την άλλη, πλήρης αμφισβήτηση των προθέσεων όσων ασκούν πίεση.
Το πολιτικό συμπέρασμα είναι σαφές και μάλλον κυνικό: στη σύγκρουση για τα Τέμπη, δεν κρίνεται μόνο η απόδοση δικαιοσύνης. Κρίνεται –και εργαλειοποιείται– το ποιος θα χρεωθεί την καθυστέρηση και ποιος θα εμφανιστεί ως εγγυητής της «ομαλότητας». Και εκεί, κάθε πλευρά παίζει το δικό της παιχνίδι.
