Ο Νίκος Ανδρουλάκης επικαλείται την κληρονομιά του Ανδρέα Παπανδρέου, χωρίς να απαντά πειστικά στις σύγχρονες προκλήσεις και τις κυβερνητικές επιλογές
Με φόντο την εκδήλωση για τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο Νίκος Ανδρουλάκης επιχειρεί να επαναφέρει το αφήγημα του ΠΑΣΟΚ, την ώρα που η κυβέρνηση του Κυριάκος Μητσοτάκης κινείται σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση.
Σε μια περίοδο όπου οι εξελίξεις «τρέχουν» με ταχύτητες κρίσης, ο Νίκος Ανδρουλάκης επιλέγει να στραφεί στο παρελθόν. Η επίκληση της «προίκας» του Ανδρέα Παπανδρέου μπορεί να συγκινεί ένα κομματικό ακροατήριο, αλλά δύσκολα απαντά στα ερωτήματα του σήμερα.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ μίλησε για «στάσιμη Ελλάδα», για θεσμικά ελλείμματα και ανισότητες. Όμως η πραγματικότητα δείχνει μια χώρα που, εν μέσω διεθνών κρίσεων, κρατά σταθερή πορεία, ενισχύει τη γεωπολιτική της θέση και διαχειρίζεται διαδοχικές προκλήσεις. Μια εικόνα που απέχει από τη δραματική περιγραφή που επιχειρεί να καλλιεργήσει η Χαριλάου Τρικούπη.
Η σύγκριση με τη Μεταπολίτευση και η εξύψωση του ιστορικού ρόλου του Ανδρέα Παπανδρέου δείχνουν περισσότερο πολιτική αμηχανία παρά στρατηγικό σχέδιο. Διότι το ζητούμενο δεν είναι ποιος υπήρξε στο παρελθόν, αλλά ποιος μπορεί να δώσει απαντήσεις στο παρόν.
Ακόμη και η προσωπική αφήγηση του Νίκου Ανδρουλάκη —από την παιδική του ηλικία μέχρι τη «συγκίνηση» στο Στρασβούργο— ενισχύει την εικόνα ενός λόγου που επενδύει στο συναίσθημα. Μόνο που η πολιτική δεν κρίνεται με όρους νοσταλγίας, αλλά αποτελεσματικότητας.
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση του Κυριάκος Μητσοτάκης επιλέγει να κινηθεί με όρους ρεαλισμού: από την ενίσχυση της οικονομίας μέχρι τη διαχείριση της ενεργειακής κρίσης και των γεωπολιτικών ισορροπιών. Σε αυτό το πλαίσιο, η αντιπολιτευτική ρητορική περί «στασιμότητας» μοιάζει περισσότερο με πολιτικό σλόγκαν παρά με τεκμηριωμένη ανάλυση.
Τελικά, η επίκληση του παρελθόντος δεν αρκεί. Και όσο το ΠΑΣΟΚ επιμένει να αναζητά απαντήσεις στην ιστορία του, τόσο θα δυσκολεύεται να πείσει ότι έχει ρόλο στο μέλλον.
