Ο ΣΥΡΙΖΑ βυθίζεται στην εσωστρέφεια, ο Τσίπρας κρατά αποστάσεις και η Κεντροαριστερά αναδιατάσσεται χωρίς σαφή ηγεμονία.
Η εικόνα στον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι απλώς προβληματική — είναι αποσυνθετική. Χωρίς σαφή γραμμή, χωρίς ενιαία στρατηγική και με τα εσωκομματικά στρατόπεδα να λειτουργούν σχεδόν αυτόνομα, το κόμμα μοιάζει να κινείται χωρίς πολιτικό πυρήνα. Και όσο αυτό συνεχίζεται, τόσο ενισχύεται η αίσθηση ότι δεν πρόκειται για μια πρόσκαιρη κρίση, αλλά για βαθύτερη δομική φθορά.
Ο Αλέξης Τσίπρας, από την πλευρά του, επιλέγει τον ρόλο του παρατηρητή — αλλά όχι ουδέτερου. Η σιωπή του δεν είναι απουσία, είναι παρέμβαση με άλλους όρους. Κρατά αποστάσεις, αφήνει τον χρόνο να πιέζει καταστάσεις και, ταυτόχρονα, διατηρεί ανοιχτό το πεδίο για το επόμενο βήμα του. Μόνο που αυτή η στάση λειτουργεί αποσταθεροποιητικά για όσους παραμένουν πίσω.
Στο εσωτερικό, η ηγεσία του Σωκράτης Φάμελλος δείχνει να βρίσκεται σε διαρκή άμυνα. Χωρίς καθαρές αποφάσεις για συνεργασίες ή αυτόνομη πορεία, προσπαθεί να ισορροπήσει τα ασύμβατα. Το αποτέλεσμα, όμως, είναι πολιτική ασάφεια — και αυτή είναι το χειρότερο σενάριο σε προεκλογικό περιβάλλον.
Και ενώ όλα αυτά εκτυλίσσονται, το ΠΑΣΟΚ κινείται μεθοδικά, εκμεταλλευόμενο τον χώρο που αδειάζει. Όχι επειδή μετατρέπεται ξαφνικά σε κυρίαρχη δύναμη, αλλά γιατί ο βασικός του ανταγωνιστής δείχνει να αυτοακυρώνεται. Σε αυτό το σκηνικό, η Κεντροαριστερά δεν ανασυντίθεται — απλώς ανακυκλώνει την κρίση της.
Το ουσιαστικό πρόβλημα δεν είναι ποιος θα ηγηθεί. Είναι ότι κανείς δεν πείθει ότι μπορεί να ηγηθεί πραγματικά.
