Το ΠΑΣΟΚ μιλά για διεύρυνση, αλλά διχάζεται εσωτερικά, με διαγραφές, στρατόπεδα και μια «ακούνητη βελόνα» που εκθέτει τη στρατηγική του.
Το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να πείσει ότι μεγαλώνει, την ώρα που δίνει την εικόνα ότι μικραίνει πολιτικά. Διεύρυνση από τη μία, διαγραφές από την άλλη — ένα σχήμα που δεν παράγει δυναμική, αλλά σύγχυση. Και όσο κι αν η μαζική συμμετοχή στις εσωκομματικές κάλπες παρουσιάζεται ως επιτυχία, η πραγματικότητα παραμένει πεισματικά ίδια: η «βελόνα» δεν κουνιέται.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης κρατά τον έλεγχο του μηχανισμού, αλλά όχι και της πολιτικής αφήγησης. Το 60% στους συνέδρους δεν μεταφράζεται σε κοινωνική δυναμική — και αυτό είναι το πρόβλημα. Γιατί όταν το βασικό σύνθημα είναι «να κερδίσουμε τον Μητσοτάκη», αλλά οι δημοσκοπήσεις δείχνουν στάσιμη εικόνα, τότε η στρατηγική δεν είναι φιλόδοξη· είναι αποκομμένη από την πραγματικότητα.
Στην απέναντι πλευρά, ο Χάρης Δούκας και ο Παύλος Γερουλάνος ζητούν «καθαρό στίγμα», αλλά προς το παρόν μετρούν… συνέδρους και ισορροπίες. Η εσωκομματική αντιπολίτευση μοιάζει περισσότερο απασχολημένη με το ποιος είναι δεύτερος, παρά με το πώς το κόμμα θα γίνει πρώτο. Και κάπως έτσι, η πολιτική συζήτηση κατεβαίνει επίπεδο — από στρατηγική σε εσωτερική αριθμητική.
Η υπόθεση του Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος αποτυπώνει την αντίφαση στο απόλυτο. Διαγράφεται πολιτικά, αλλά παραμένει παρών οργανωτικά και επηρεάζει συσχετισμούς. Το μήνυμα προς τη βάση; Θολό. Το μήνυμα προς την κοινωνία; Ακόμη χειρότερο. Ένα κόμμα που δεν έχει λύσει τα εσωτερικά του, ζητά να πείσει ότι μπορεί να κυβερνήσει.
Και μέσα σε όλα αυτά, η συζήτηση για το αν θα υπάρξει ή όχι μετεκλογική συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία λειτουργεί σαν πολιτική παγίδα. Όσο δεν δίνεται καθαρή απάντηση, το ΠΑΣΟΚ δείχνει αναποφάσιστο. Όσο κάποιοι πιέζουν για «κατηγορηματικά όχι», η ηγεσία αποφεύγει τη σύγκρουση. Το αποτέλεσμα; Ένα κόμμα που θέλει να τα πει όλα — και τελικά δεν λέει τίποτα καθαρά.
Το συμπέρασμα είναι σκληρό αλλά απλό:
Το ΠΑΣΟΚ δεν απειλεί κανέναν όσο παραμένει εγκλωβισμένο στον εαυτό του. Και η διεύρυνση, χωρίς κατεύθυνση, δεν είναι στρατηγική — είναι απλώς ένας πιο κομψός τρόπος να περιγράφεις το ίδιο αδιέξοδο.
