Με ερώτηση στην Κομισιόν, το ΚΚΕ επιχειρεί να μετατρέψει την ασφάλεια των ναυτεργατών σε ιδεολογική επίθεση κατά ΝΑΤΟ, ΕΕ και ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.
Η κατεπείγουσα ερώτηση που κατέθεσαν οι ευρωβουλευτές του ΚΚΕ για τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν οι ναυτεργάτες στον Περσικό Κόλπο παρουσιάζεται ως πράξη υπεράσπισης των εργαζομένων. Στην πραγματικότητα, όμως, μοιάζει περισσότερο με μια ακόμη ευκαιρία για το κόμμα να επαναλάβει τη γνωστή ιδεολογική του ρητορική. Αντί να επικεντρωθεί στα πραγματικά ζητήματα ασφάλειας στη ναυτιλία, το ΚΚΕ καταλήγει – όπως σχεδόν πάντα – να μετατρέπει κάθε διεθνή κρίση σε ευκαιρία για επίθεση κατά της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.
Η επιχειρηματολογία του κόμματος ακολουθεί την ίδια προβλέψιμη διαδρομή: από τις καταγγελίες για εφοπλιστές, περνά γρήγορα στη γενικευμένη καταδίκη των διεθνών συμμαχιών της χώρας και στην απαίτηση για κλείσιμο βάσεων και επιστροφή στρατιωτικών δυνάμεων. Έτσι, ένα σύνθετο ζήτημα ναυτιλιακής ασφάλειας μετατρέπεται σε ακόμη ένα κεφάλαιο της γνωστής ιδεολογικής ατζέντας του Περισσού. Το αποτέλεσμα είναι η ουσία να χάνεται μέσα σε ένα πολιτικό αφήγημα που μοιάζει περισσότερο με προκήρυξη παρά με σοβαρή παρέμβαση.
Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η αντίφαση στη στάση του ΚΚΕ. Από τη μια εμφανίζεται να ανησυχεί για την ασφάλεια των ναυτεργατών, από την άλλη ζητά την απόσυρση διεθνών επιχειρήσεων που έχουν ακριβώς στόχο την προστασία της ναυσιπλοΐας σε περιοχές υψηλού κινδύνου. Με άλλα λόγια, καταγγέλλει τον κίνδυνο αλλά ταυτόχρονα αντιτίθεται σε κάθε μηχανισμό που επιχειρεί να τον περιορίσει. Πρόκειται για μια στάση που περισσότερο υπηρετεί πολιτικά συνθήματα παρά πραγματικές λύσεις.
Τελικά, η παρέμβαση των ευρωβουλευτών του ΚΚΕ δεν αποκαλύπτει κάποιο νέο στοιχείο για τη ναυτιλία ή την ασφάλεια των πληρωμάτων. Αντίθετα, επιβεβαιώνει για ακόμη μία φορά ότι το κόμμα αντιμετωπίζει κάθε διεθνή κρίση ως ευκαιρία για να επαναλάβει την ίδια ιδεολογική καταγγελία. Και όταν η συζήτηση για την ασφάλεια των ναυτεργατών καταλήγει απλώς σε πολιτική προπαγάνδα, το μόνο που τελικά ενισχύεται δεν είναι η προστασία των εργαζομένων – αλλά η γνώριμη ρητορική του ΚΚΕ.
Συμπερασματικά, όταν η πραγματικότητα δεν ταιριάζει στην ιδεολογία, το ΚΚΕ απλώς καταγγέλλει την πραγματικότητα.
