Στις ώρες που η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, η στάση της ελληνικής Αριστεράς προκαλεί ανησυχία και απορία. Την ώρα που οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ επιχειρούν στρατιωτικές δράσεις κατά του Ιράν, η ελληνική Αριστερά φαίνεται να ταυτίζεται όχι με τα συμφέροντα και την ασφάλεια της χώρας, αλλά με την ιδεολογική συμπάθεια σε ένα αυταρχικό θεοκρατικό καθεστώς. Το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, ο Αλέξης Τσίπρας και η Νέα Αριστερά δεν περιορίζονται απλώς στην κριτική της κυβέρνησης· υιοθετούν ένα αφήγημα που τυφλώνει την κοινή λογική και υπονομεύει την εθνική ασφάλεια.
Ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, σε πρόσφατη ομιλία του, προχώρησε σε δηλώσεις που ξεπερνούν τα όρια της λογικής. Χαρακτηρίζοντας την ελληνική κυβέρνηση ως «τοποτηρητή του αμερικανικού ιμπεριαλισμού», κατήγγειλε τις ελληνικές βάσεις και την αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων σε διεθνείς αποστολές. Παράλληλα, διατύπωσε την «αλληλεγγύη» του στον ιρανικό λαό και σε όλους όσους θεωρεί θύματα της «ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας», αγνοώντας πλήρως ότι ο λαός αυτός ζει υπό ένα καθεστώς που καταστέλλει δικαιώματα, ελευθερίες και δημοκρατικές διαδικασίες. Είναι εντυπωσιακό πώς η Αριστερά συχνά συγχέει την καταγγελία μιας διεθνούς στρατιωτικής δράσης με την νομιμοποίηση ενός καθεστώτος που περιορίζει τη δημοκρατία και επιβάλλει θρησκευτικό φανατισμό.
Όταν η ιδεολογία τυφλώνει την κοινή λογική
Το φαινόμενο δεν περιορίζεται μόνο στο ΚΚΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, με τις δηλώσεις της Ράνιας Σβίγκου και την ανακοίνωση του κόμματος σχετικά με την επίθεση στο Ιράν, επιχειρεί να παρουσιάσει την Ελλάδα ως «παρακολούθημα» της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ και του Ισραήλ, ενώ συγχρόνως αποσιωπά την αυταρχική φύση του ιρανικού καθεστώτος.
Ο Αλέξης Τσίπρας σε ανάρτησή του αναφέρει πως η δημοκρατία για την οποία αγωνίζεται ο ιρανικός λαός δεν μπορεί να επιτευχθεί με στρατιωτικές επεμβάσεις ξένων χωρών, αγνοώντας ωστόσο το γεγονός ότι η ίδια η Τεχεράνη ασκεί καθημερινά καταπίεση στον πληθυσμό της.
Η επιμονή της Αριστεράς να υπερασπίζεται ένα καθεστώς που φυλακίζει δημοσιογράφους, περιορίζει τις γυναίκες και καταστέλλει κάθε μορφή αντιπολίτευσης είναι όχι μόνο ιδεολογική εμμονή αλλά και επικίνδυνη για τη χώρα.
Η Νέα Αριστερά, με τις δηλώσεις της, προχωρά ακόμα πιο μακριά, χαρακτηρίζοντας την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ ως «πόλεμο επιθετικότητας που μας θέτει όλους σε κίνδυνο». Παράλληλα, κατηγορεί την ελληνική κυβέρνηση ότι δεν καταδικάζει ρητά την επίθεση, ενώ αγνοεί πλήρως ότι το καθεστώς του Ιράν είναι ο ίδιος ο θύτης που καταπιέζει τους πολίτες του. Η ουδετερότητα της χώρας, όπως την προβάλλει η Νέα Αριστερά, μετατρέπεται σε πολιτική επιλογή που αυτόματα τοποθετεί την Ελλάδα στο πλευρό των αυταρχικών δυνάμεων, αντί να διαφυλάσσει την ασφάλεια και τα εθνικά συμφέροντα.
Η Αριστερά, ωστόσο, επιμένει να βλέπει τον κόσμο μέσα από ένα ιδεολογικό φίλτρο, που ξεπλένει τα εγκλήματα και τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το Ιράν, και ταυτόχρονα κατηγορεί την κυβέρνηση για τη φιλοδυτική της στάση.
Στο τέλος, η επιλογή είναι ξεκάθαρη: σταθερότητα, ασφάλεια και υπεύθυνη πολιτική, ή ιδεοληπτική υποστήριξη σε αυταρχικά καθεστώτα που δεν σέβονται ούτε τα ανθρώπινα δικαιώματα ούτε τη διεθνή κοινότητα. Η Ελλάδα έχει ήδη επιλέξει· η Αριστερά συνεχίζει να αγνοεί την πραγματικότητα, με επικίνδυνες συνέπειες.
