Με 169 ψήφους ήρθη η ασυλία Πολάκη· καταγγελίες περί «άρρωστης Δικαιοσύνης» και νέο ρήγμα στην αντιπολίτευση.
Με 169 «υπέρ», η Βουλή έκοψε το προνόμιο και άφησε τον Παύλο Πολάκη να υπερασπιστεί όσα ο ίδιος λέει – αυτή τη φορά χωρίς ασπίδα. Η 13η άρση ασυλίας που επικαλείται δεν ακούγεται ως παράσημο αντίστασης· περισσότερο θυμίζει στατιστικό δελτίο ενός πολιτικού που θεωρεί τη σύγκρουση αυτοσκοπό. Όταν επί χρόνια καταγγέλλεις τους πάντες για όλα, κάποια στιγμή η θεσμική διαδικασία δεν είναι «δίωξη» – είναι συνέπεια.
Αντί για αυτοκριτική, επέλεξε το γνωστό ρεπερτόριο: «άρρωστη Δικαιοσύνη», «ανατίναξη του δικαιϊκού συστήματος», υπόγειες διασυνδέσεις. Το μοτίβο είναι σταθερό: ό,τι δεν τον δικαιώνει είναι σάπιο, όποιος τον ελέγχει είναι μέρος σκοτεινού σχεδίου. Μόνο που η Δημοκρατία δεν λειτουργεί με προσωπικά αφηγήματα ηρωισμού, αλλά με θεσμούς. Και οι θεσμοί δεν καταρρέουν κάθε φορά που ένας πολιτικός καλείται να λογοδοτήσει.
Η ειρωνεία; Ο άνθρωπος που μιλούσε για «έλεγχο των αρμών της εξουσίας» καταγγέλλει τώρα αυταρχισμό επειδή οι αρμοί… λειτουργούν. Η έννοια της ισονομίας φαίνεται να είναι επιλεκτική: καλή όταν αφορά τους «άλλους», επικίνδυνη όταν αφορά τον ίδιο. Η πολιτική μαγκιά έχει ημερομηνία λήξης όταν συναντά τη δικογραφία.
Και μέσα σε αυτό το θέατρο έντασης, η κυβέρνηση δεν χρειάζεται να υψώσει ιδιαίτερα τον τόνο. Η εικόνα της θεσμικής κανονικότητας –ότι οι βουλευτές δεν βρίσκονται υπεράνω του νόμου– αρκεί. Όσο η αντιπολίτευση επενδύει στη δραματοποίηση και στην αέναη σύγκρουση με τη Δικαιοσύνη, τόσο ενισχύεται το αφήγημα της σταθερότητας. Γιατί στο τέλος της ημέρας, η κοινωνία δεν ζητά επαναστάτες μικροφώνου· ζητά κανόνες που ισχύουν για όλους.
