Ο Νίκος Ανδρουλάκης μιλά για «αλλαγή σελίδας», αλλά το κόμμα βυθίζεται σε στρατηγικές αντιφάσεις και φόβο για τις συνεργασίες
Ο Νίκος Ανδρουλάκης επιχείρησε να παρουσιάσει το τριήμερο ως βήμα επανεκκίνησης. Μίλησε για ενότητα, για «σταθμό» πριν τις εθνικές εκλογές, για ανασυγκρότηση της Δημοκρατικής Παράταξης. Το πρόβλημα είναι ότι όσο πιο πολύ μιλά για ενότητα, τόσο πιο εμφανείς γίνονται οι διαχωριστικές γραμμές.
Στην πράξη, το ΠΑΣΟΚ θυμίζει κόμμα που παλεύει να πείσει πρώτα τον εαυτό του και μετά την κοινωνία. Η επιμονή στον τρόπο εκλογής συνέδρων, παρά τις ενστάσεις από κορυφαία στελέχη, δεν εκπέμπει αυτοπεποίθηση. Εκπέμπει άγχος ελέγχου. Όταν η εσωκομματική συζήτηση περιστρέφεται γύρω από ποσοστά δήμων και κατανομές, η μεγάλη πολιτική εικόνα χάνεται.
Ο Χάρης Δούκας έθεσε το ζήτημα συνεργασιών με τρόπο ωμό: «Δεν μπορεί το ΠΑΣΟΚ να είναι kinder έκπληξη». Δηλαδή, δεν μπορεί να ζητά ψήφο χωρίς καθαρή γραμμή. Κι όμως, η ηγεσία αποφεύγει ένα δεσμευτικό ψήφισμα, αφήνοντας σκόπιμα θολό το τοπίο. Θέλει να αποκλείσει τη ΝΔ; Να κρατήσει ανοιχτές πόρτες; Να φλερτάρει με όλους; Το μήνυμα που φτάνει είναι αμφισημία.
Ο Παύλος Γερουλάνος μίλησε για «γίγαντα που θα ξυπνήσει». Ωραίο ως σύνθημα. Μόνο που οι δημοσκοπήσεις δεν δείχνουν γίγαντα· δείχνουν κόμμα που παλεύει να μετακινήσει τη «βελόνα» έστω λίγες μονάδες. Και όταν η πολιτική φιλοδοξία περιορίζεται στην προσδοκία ενός καλού πρωτοσέλιδου, κάτι λείπει από την ουσία.
Ο Μιχάλης Κατράνης έθεσε ακόμα πιο σκληρό όρο: καμία συγκυβέρνηση αν δεν είναι πρώτο κόμμα. Άρα; Αν δεν είναι πρώτο, αντιπολίτευση. Αν είναι δεύτερο με κρίσιμο ποσοστό; Σιωπή. Η στρατηγική συνεργασιών μοιάζει περισσότερο με εσωκομματική ισορροπία τρόμου παρά με σχέδιο διακυβέρνησης.
Το ΠΑΣΟΚ θέλει να εμφανιστεί ως ο βασικός αντίπαλος της κυβέρνησης. Όμως η εικόνα που εκπέμπει είναι κόμμα που φοβάται τις αποφάσεις. Μιλά για «ανασυγκρότηση», αλλά εγκλωβίζεται σε οργανωτικά ζητήματα. Καταγγέλλει «κλειστά δωμάτια εξουσίας», ενώ την ίδια ώρα οι εσωτερικές του γραμμές μοιάζουν πιο κλειστές από ποτέ.
Αν το συνέδριο του Μαρτίου είναι όντως «σταθμός», τότε το ερώτημα είναι απλό: θα σηματοδοτήσει πορεία εξουσίας ή θα επιβεβαιώσει ότι η μεγαλύτερη δυσκολία του ΠΑΣΟΚ δεν είναι η κυβέρνηση, αλλά ο ίδιος του ο εαυτός;
