Με ύβρεις και θεατρικές εξάρσεις, η Ζωή Κωνσταντοπούλου μετέτρεψε τη συζήτηση για τους εργαζόμενους σε προσωπικό σόου έντασης.
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου κατάφερε για ακόμη μία φορά να μετατρέψει μια θεσμική συζήτηση σε παράσταση υψηλής έντασης. Εκεί όπου το διακύβευμα ήταν οι συλλογικές συμβάσεις και οι αυξήσεις μισθών, η ίδια επέλεξε να επενδύσει σε χαρακτηρισμούς και συγκρούσεις, βαφτίζοντας «κηφήνες» τους βουλευτές της πλειοψηφίας και αρνούμενη να ανακαλέσει.
Η πολιτική αντιπαράθεση έχει κανόνες. Η διαφωνία είναι θεμιτή, η κριτική επιβεβλημένη. Όταν όμως ο δημόσιος λόγος διολισθαίνει σε ύβρεις και προσωπικές επιθέσεις, το αποτέλεσμα δεν είναι ενίσχυση της δημοκρατίας αλλά απαξίωσή της. Η διαρκής επίκληση «μπούλινγκ» και «τραμπουκισμών» δεν αναιρεί την επιλογή της ίδιας να ρίχνει λάδι στη φωτιά.
Αντί να τοποθετηθεί με συγκεκριμένα επιχειρήματα επί του νομοσχεδίου, προτίμησε να ανοίξει μέτωπα επί παντός επιστητού, από υποθέσεις εργατικών ατυχημάτων έως προσωπικούς χαρακτηρισμούς υπουργών. Η υπερβολή παρουσιάζεται ως μαχητικότητα και η ένταση ως πολιτική συνέπεια. Στην πράξη, όμως, η συζήτηση εκτρέπεται και η ουσία χάνεται.
Η κυβέρνηση κρίνεται για τις πολιτικές της, όχι για τις εντυπώσεις της στιγμής. Η αντιπολίτευση οφείλει να πράττει το ίδιο. Όταν, όμως, η κοινοβουλευτική παρουσία περιορίζεται σε θεατρικές εξάρσεις και λεκτικές επιθέσεις, το μόνο που ενισχύεται είναι η εικόνα μιας πολιτικής που επιλέγει τον θόρυβο αντί της ευθύνης.
