Η υπόθεση Παναγόπουλου φέρνει ρήξη στο ΠΑΣΟΚ, με απειλές αποχώρησης, διπλά ψηφοδέλτια και αμφισβήτηση της ηγεσίας Ανδρουλάκη.
Η υπόθεση Παναγόπουλου δεν άνοιξε μόνο μέτωπο στο συνδικαλιστικό πεδίο· άνοιξε ρήγμα στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ. Ο Νίκος Ανδρουλάκης επιχείρησε να εμφανιστεί θεσμικός και αμείλικτος απέναντι σε κάθε σκιά, όμως η αντίδραση της ΠΑΣΚΕ αποκαλύπτει ότι η ενότητα της παράταξης δεν είναι δεδομένη.
Όταν η ιστορική συνδικαλιστική του πτέρυγα απειλεί με αποχώρηση και καταγγέλλει «μεθοδεύσεις», το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι βαθιά πολιτικό. Το διπλό ψηφοδέλτιο στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας δείχνει διάσπαση ισχύος και σύγκρουση μηχανισμών, την ώρα που η ηγεσία μιλά για ανανέωση και επανεκκίνηση.
Η ρητορική περί «τεκμηρίου αθωότητας» και «μηδενικής ανοχής» φανερώνει εσωτερική αμηχανία. Το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην ανάγκη θεσμικής καθαρότητας και στον φόβο απώλειας ερεισμάτων στο συνδικαλιστικό του ακροατήριο. Αυτή η ισορροπία αποδεικνύεται εύθραυστη.
Η κυβέρνηση, παρά τις επιθέσεις που δέχεται, διατηρεί ενιαίο πολιτικό μέτωπο. Στην Χαριλάου Τρικούπη, αντίθετα, η υπόθεση Παναγόπουλου λειτουργεί ως καταλύτης εσωστρέφειας. Και όσο το ΠΑΣΟΚ αναλώνεται σε εσωτερικές συγκρούσεις, τόσο απομακρύνεται από τον ρόλο αξιόπιστης εναλλακτικής διακυβέρνησης.
