Η αποχώρηση Καραγεωργοπούλου ανοίγει ρωγμές στην Πλεύση Ελευθερίας και αποδομεί την εικόνα «συλλογικότητας» της Ζωής Κωνσταντοπούλου.
Η ανεξαρτητοποίηση της Ελένης Καραγεωργοπούλου δεν ήταν απλώς μια «διαφωνία πολιτικών προτεραιοτήτων». Ήταν το πρώτο ηχηρό καμπανάκι ότι πίσω από το περιτύλιγμα της «αγωνιστικής ρητορικής» της Πλεύσης Ελευθερίας, λειτουργεί ένας απολύτως προσωποκεντρικός μηχανισμός, με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου σε ρόλο μοναδικής σκηνοθέτιδας. Όταν χρειάζονται μήνες για να συγκληθεί Κοινοβουλευτική Ομάδα, το πρόβλημα δεν είναι διαδικαστικό· είναι δομικό.
Οι προσεκτικά διατυπωμένες δηλώσεις της ανεξάρτητης πλέον βουλευτού αποφεύγουν τη σύγκρουση, αλλά η ουσία είναι αμείλικτη: διαφορετική αντίληψη για τον κοινοβουλευτικό έλεγχο, τις πολιτικές προτεραιότητες και –κυρίως– τον τρόπο άσκησης της πολιτικής. Με απλά λόγια, η πολιτική ως συλλογική διαδικασία δεν χωρούσε σε ένα κόμμα που λειτουργεί περισσότερο ως προσωπική πλατφόρμα καταγγελίας, παρά ως οργανωμένη κοινοβουλευτική δύναμη.
Η αναφορά σε «ζήτημα αξιοπιστίας του εγχειρήματος» είναι ίσως η πιο αποδομητική φράση απ’ όλες. Γιατί πίσω από τις υψηλές κορώνες περί δικαίου και δημοκρατίας, αποκαλύπτεται μια αντίφαση: η Πλεύση Ελευθερίας εμφανίζεται ως ηθικός κριτής των πάντων, αλλά δυσκολεύεται να πείσει ακόμα και τα ίδια της τα στελέχη ότι λειτουργεί με κανόνες, διάλογο και θεσμική σοβαρότητα.
Και κάπως έτσι, η Ζωή Κωνσταντοπούλου καταφέρνει το ακατόρθωτο: να μιλά διαρκώς για δημοκρατία, ενώ χάνει βουλευτές λόγω έλλειψής της στο εσωτερικό του κόμματος. Η αποχώρηση Καραγεωργοπούλου δεν είναι απλώς ένα μεμονωμένο επεισόδιο· είναι η πρώτη ρωγμή σε ένα πολιτικό οικοδόμημα που δείχνει να στηρίζεται περισσότερο στην προσωπική προβολή και λιγότερο στη συλλογική πολιτική αξιοπιστία.
