Σε κάθε κρίση, κάποιοι βρίσκουν ευκαιρία όχι να ενημερώσουν, αλλά να εκμεταλλευτούν τον φόβο του κόσμου. Ο Κ. Βελόπουλος φαίνεται να έχει μετατρέψει την πανδημία σε δικό του προσωπικό εργαλείο πολιτικής προβολής, προσβλέποντας στους αρνητές της πανδημίας, στους αντιεμβολιαστές και σε όσους θεωρούν ότι η αλήθεια είναι… ό,τι λέει το Facebook. Μέσα από μια στρατηγική που συνδυάζει ψευδή emails, θεωρίες συνωμοσίας και λαϊκίστικες ρητορείες, επιχειρεί να συντηρήσει ένα κλίμα αβεβαιότητας και φόβου, για να κερδίσει ψήφους και δημοσιότητα.
Η τακτική είναι σαφής: προβάλλει παραποιημένες ειδήσεις γύρω από τον Μπιλ Γκέιτς, τον Τζέφρι Έπστιν και την πανδημία, υπερτονίζοντας φήμες και ανεπιβεβαίωτες υποψίες, ενώ κρύβει την έλλειψη ουσιαστικών στοιχείων πίσω από μια «λαϊκή αλήθεια». Η επάνδυση στον λαϊκισμό γίνεται με προσεκτικά στοχευμένες λέξεις που «μιλούν στον φόβο» και στην απογοήτευση, μετατρέποντας το κοινό σε συνυπεύθυνο της παραπληροφόρησης.
Τα fake news δεν είναι απλώς παραφωνία· εδώ γίνονται εργαλείο πολιτικού σχεδιασμού. Κάθε παραποίηση που διακινείται με στόχο τη δημιουργία κρίσης ή την αμφισβήτηση της επιστήμης, ενισχύει την εικόνα του Βελόπουλου ως «εκπροσώπου του λαού» που «αποκαλύπτει την αλήθεια». Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια μεθοδική στρατηγική: η συντήρηση της θεωρίας συνωμοσίας γύρω από την πανδημία λειτουργεί ως πολιτικό asset, που τροφοδοτείται από φόβο, μισή αλήθεια και πλήρη παραπληροφόρηση.
Στο τέλος, το πολιτικό όφελος είναι ξεκάθαρο: όσο περισσότερο επιμένει στις θεωρίες συνωμοσίας και στο ψευτο-αντιεμβολιαστικό αφήγημα, τόσο περισσότερο στήνει τον εαυτό του σαν «λαϊκό σωτήρα», ενώ στην πραγματικότητα τρέφει έναν κύκλο φόβου και ψευδών ειδήσεων που πλήττει όλους όσους προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν την πανδημία με υπευθυνότητα.
