Ο Πολάκης ανασύρει παλιά σκάνδαλα, ο Τσίπρας πουλά «διαφάνεια» εκτός ΣΥΡΙΖΑ και η Κουμουνδούρου πληρώνει ξανά τον ίδιο λογαριασμό.
Ο Παύλος Πολάκης αποφάσισε για ακόμη μία φορά να ανοίξει το πολιτικό συρτάρι με τα «παλιά και άβολα». Όχι για να καθαρίσει το τοπίο, αλλά για να θυμίσει ότι στον ΣΥΡΙΖΑ τίποτα δεν ξεχάστηκε πραγματικά – απλώς κουκουλώθηκε, όταν δεν συνέφερε. Το πρόβλημα είναι ότι κάθε τέτοια «αποκάλυψη» λειτουργεί λιγότερο ως κάθαρση και περισσότερο ως αυτογκόλ.
Στο φόντο, ο Αλέξης Τσίπρας –πλέον εκτός ΣΥΡΙΖΑ– επιχειρεί να επανεμφανιστεί ως θεσμικός εγγυητής της διαφάνειας, με πλατφόρμες, ινστιτούτα και ωραία ονόματα. Μόνο που η μνήμη είναι πεισματάρα. Όταν κυβερνούσε, η διαφάνεια ήταν συχνά επιλεκτική και τα «δύσκολα θέματα» βαφτίζονταν ενοχλητική σκανδαλολογία.
Έτσι, ο Πολάκης πυροβολεί προς τα πίσω και ο Τσίπρας κοιτάζει μπροστά, αλλά κανείς δεν αναλαμβάνει ευθύνη για το ενδιάμεσο. Ο πρώτος μιλά σαν να μην κυβέρνησε ποτέ το κόμμα του, ο δεύτερος σαν να μην είχε καμία σχέση με όσα έγιναν. Και κάπου στη μέση, ο ΣΥΡΙΖΑ πληρώνει ξανά το τίμημα ενός παρελθόντος που επιστρέφει συνεχώς.
Το αποτέλεσμα είναι γνώριμο: πολιτικός θόρυβος χωρίς ουσία, «αλήθειες» χωρίς αυτοκριτική και διαφάνεια χωρίς λογαριασμό. Ο ένας αποδομεί, ο άλλος επαναλανσάρεται, αλλά το ερώτημα μένει ίδιο: ποιος τελικά θα μιλήσει καθαρά για όσα έγιναν – χωρίς υπεκφυγές, χωρίς ρόλους και χωρίς δεύτερες αναγνώσεις;
