Σε άλλη μια τραγωδία στη θάλασσα, η αντιπολίτευση βρήκε ξανά την ευκαιρία να στήσει κατηγορητήριο – όχι απέναντι στους διακινητές, αλλά απέναντι στο Λιμενικό. Και αυτή τη φορά, η απάντηση ήρθε μετωπικά από τον Θάνο Πλεύρη, χωρίς υπεκφυγές και χωρίς τη γλώσσα της πολιτικής ορθότητας που τόσο βολεύει όσους μιλούν εκ του ασφαλούς.
Ο υπουργός Μετανάστευσης υπενθύμισε το προφανές: στη Γαύδο, πριν από λίγους μήνες, με τρεις νεκρούς, η Frontex μίλησε για πανικό μεταναστών που οδήγησε σε πνιγμούς – και κανείς δεν αμφισβήτησε τίποτα. Στη Χίο, όμως, με 15 νεκρούς, το ελληνικό Λιμενικό βρέθηκε στο εδώλιο. Γιατί; Διότι, όπως είπε ο Πλεύρης, ένα κομμάτι της ελληνικής Αριστεράς «αρέσκεται να στοχοποιεί το Λιμενικό». Όχι επειδή έχει στοιχεία, αλλά επειδή έχει ιδεοληψίες.
Ιδιαίτερη σημασία έχουν και οι διευκρινίσεις για τις κάμερες στα σκάφη. Όχι, το Λιμενικό δεν είναι ΕΛ.ΑΣ. για να καταγράφει 24 ώρες το εσωτερικό του επιχειρησιακού του έργου. Οι κάμερες είναι επιχειρησιακές, για νυχτερινό εντοπισμό στόχων. Στη Χίο δεν χρειάστηκαν. Όποιος λέει το αντίθετο, ας δείξει κανονισμό – όχι tweets.
Το πιο αιχμηρό όμως σημείο της παρέμβασης Πλεύρη αφορά την ουσία: «Οι εγκληματίες και οι δολοφόνοι είναι οι διακινητές». Οι 24 που σώθηκαν, σώθηκαν επειδή εκεί ήταν άνδρες και γυναίκες του Λιμενικού. Κι όμως, στη Βουλή κάποιοι μίλησαν για «έγκλημα του Λιμενικού», βγάζοντας πόρισμα πριν την έρευνα – και αν μπορούσαν, θα μοίραζαν και ποινές.
Όσο για τις αντιδράσεις των ΜΚΟ στο νέο νομοσχέδιο; Τυχαίες δεν είναι. Διαγωνισμοί αντί για απευθείας χρήμα και αυστηρότερες ποινές σε όσους μπλέκουν με διακινητές. Εκεί τελειώνει ο «ανθρωπισμός» και αρχίζει η ενόχληση.
Στην πραγματικότητα, το δίλημμα είναι ξεκάθαρο: με το Λιμενικό που σώζει ζωές ή με την ιδεολογική τύφλωση που αθωώνει τους πραγματικούς ενόχους. Και αυτή τη φορά, ο Πλεύρης το είπε καθαρά.
