Η προσυνεδριακή κρίση αποκαλύπτει κόμμα εγκλωβισμένο σε εσωστρέφεια, μηχανισμούς και αδυναμία στρατηγικής απέναντι στη Νέα Δημοκρατία.
Το ΠΑΣΟΚ μπαίνει στο συνέδριό του όχι με αυτοπεποίθηση κόμματος εξουσίας, αλλά με τη νευρικότητα οργανισμού που φοβάται τη στασιμότητα. Η εικόνα δεν παραπέμπει σε πολιτική αντεπίθεση, αλλά σε εσωτερική αναμέτρηση μηχανισμών, με φόντο μια δημοσκοπική πραγματικότητα που δεν βελτιώνεται και μια κοινωνία που δεν «αγοράζει» το αφήγημα της αυτόνομης ανόδου.
Η ηγεσία δείχνει να αντιμετωπίζει τη διαφωνία όχι ως εργαλείο ανανέωσης, αλλά ως πρόβλημα προς διαχείριση. Όποιος θέτει ερωτήματα για τη στρατηγική ή ζητά καθαρές επιλογές, μπαίνει αυτομάτως στο κάδρο της εσωκομματικής αμφισβήτησης. Το αποτέλεσμα είναι ένα κόμμα κλειστό στον εαυτό του, με ένταση στο εσωτερικό και περιορισμένη ακτινοβολία προς τα έξω.
Οι παρεμβάσεις στελεχών αποτυπώνουν περισσότερο αδιέξοδο παρά δυναμική. Άλλοι μιλούν για ρήξεις, άλλοι για συνθέσεις, άλλοι για αλλαγή μοντέλου ηγεσίας, χωρίς να συγκροτείται ενιαία πολιτική κατεύθυνση. Το ΠΑΣΟΚ μοιάζει να συζητά τα πάντα, εκτός από το πώς θα πείσει ότι μπορεί να κυβερνήσει και όχι απλώς να καταγράψει αντοχές.
Το συνέδριο, έτσι όπως εξελίσσεται το κλίμα, δεν προδιαγράφεται ως σημείο επανεκκίνησης αλλά ως τεστ αντοχής. Αν δεν απαντηθούν τα βασικά ερωτήματα για ηγεσία, στρατηγική και πολιτικό στίγμα, ο κίνδυνος δεν είναι η εσωκομματική ένταση. Είναι να παγιωθεί η εικόνα ενός κόμματος που συζητά τον εαυτό του, ενώ η πολιτική συγκυρία το προσπερνά.
