Χθες στην Καλαμάτα ο Κώστας Καραμανλής δήλωσε: «τους έμπειρους τους ακούμε, δεν τους διαγράφουμε». Μόνο που η ίδια του η πολιτική διαδρομή αποδεικνύει το αντίθετο. Η εμπειρία, όπως την εννοούσε ο Καραμανλής, ήταν για να ακούγεται μόνο όταν ήταν πλήρως ελεγχόμενη, διαφορετικά η απομάκρυνση ήταν άμεση και αμείλικτη.
Ο Σάββας Τσιτουρίδης, από τα πιο ικανά στελέχη της ΝΔ, βρέθηκε εκτός με αφορμή τη μετεγγραφή του γιου του, σε μια κυβέρνηση που άφησε εποχή για την έκταση και τη συστηματικότητα των ρουσφετιών της. Ο Βασίλης Μαγγίνας αποπέμφθηκε ύστερα από δημόσια διαπόμπευση σε σατιρική εκπομπή για ένα αυθαίρετο που δεν είχε χτίσει ο ίδιος αλλά η οικογένειά του. Ο Πέτρος Τατούλης πλήρωσε το «αμάρτημα» της διαφωνίας του, και ο Γιώργος Σουφλιάς διαγράφηκε αμέσως μόλις ανέλαβε την ηγεσία της ΝΔ, για να επιστρέψει αργότερα ως ένας από τους δύο πραγματικούς πυλώνες εξουσίας της κυβέρνησης Καραμανλή, με τον άλλο να είναι ο Προκόπης Παυλόπουλος.
Και δεν ήταν μόνο αυτοί. Ο Γιώργος Καρατζαφέρης βρέθηκε εκτός της κοινοβουλευτικής ομάδας, θύμα της ίδιας λογικής: όποιος δεν ήταν πλήρως ελεγχόμενος ή δημιουργούσε πολιτικό θόρυβο δεν είχε θέση στο κόμμα. Η διαφωνία, η προσωπική άποψη, ακόμα και η αναγνωρισμένη εμπειρία, αντιμετωπιζόταν ως εμπόδιο.
Η χθεσινή δήλωση, λοιπόν, ακούγεται λιγότερο ως πολιτική αρχή και περισσότερο ως προσπάθεια αναθεώρησης της μνήμης. Στην πράξη, οι «έμπειροι» δεν ακούστηκαν όταν είχαν κάτι ουσιαστικό να πουν. Απομακρύνθηκαν. Και όσοι επέστρεψαν, το έκαναν μόνο αφού έγιναν πλήρως μέρος του κλειστού κέντρου αποφάσεων. Η πολιτική μνήμη δεν ξεχνά, και επιμένει να εκθέτει τα μεγάλα λόγια μπροστά στις πράξεις.
