Σε μια περίοδο όπου η διεθνής αστάθεια δεν είναι αφηρημένη έννοια αλλά καθημερινή πραγματικότητα –από την Ουκρανία έως τη Μέση Ανατολή και από τις αμερικανοευρωπαϊκές σχέσεις έως τα ελληνοτουρκικά– ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε να μιλήσει χωρίς υπεκφυγές. Η πρώτη του συνέντευξη μετά την έναρξη της δημόσιας συζήτησης για τη Συνταγματική Αναθεώρηση δεν είχε στόχο να χαϊδέψει αυτιά, ούτε να κατασκευάσει εύκολα διλήμματα. Αντιθέτως, στόχευσε ευθέως στην ουσία: τη σταθερότητα ως προϋπόθεση εθνικής ασφάλειας και σοβαρής διακυβέρνησης.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρωθυπουργός απέρριψε ρητά το σχήμα «Μητσοτάκης ή χάος». Όχι από αδυναμία, αλλά από πολιτική αυτοπεποίθηση. Αντί να κρυφτεί πίσω από έναν φόβο, προσωποποίησε τη σύγκρουση, κατονομάζοντας τους αντιπάλους του και καλώντας τους πολίτες να συγκρίνουν πρόσωπα, θέσεις και δυνατότητες. Σε μια εποχή TikTok και ατάκας των δέκα δευτερολέπτων, η επιλογή αυτή δεν είναι χωρίς κόστος – είναι όμως αποκαλυπτική για το ποιος έχει σχέδιο και ποιος επενδύει στη σύγχυση.
Γεωπολιτικός ρεαλισμός και καθαρή εθνική γραμμή
Στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επανέλαβε κάτι που ενοχλεί συστηματικά την αντιπολίτευση: η Ελλάδα δεν κινείται με συνθήματα, αλλά με στρατηγική. Η σαφής τοποθέτηση ότι η μοναδική διαφορά με την Τουρκία αφορά την οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας δεν είναι απλώς μια πάγια θέση· είναι κόκκινη γραμμή που περιορίζει τον αναθεωρητισμό της Άγκυρας και αποτρέπει τη διολίσθηση σε επικίνδυνες «γκρίζες» συζητήσεις.
Παράλληλα, η επιβεβαίωση της επικείμενης συνάντησης με τον Ταγίπ Ερντογάν πριν τα μέσα Φεβρουαρίου δείχνει μια κυβέρνηση που δεν φοβάται τον διάλογο, αλλά τον διεξάγει από θέση ισχύος. Οι μειωμένες εντάσεις στο Αιγαίο, η συνεργασία στο μεταναστευτικό και οι ανοιχτοί δίαυλοι επικοινωνίας δεν είναι προϊόντα καλής θέλησης, αλλά αποτέλεσμα συνδυασμού διπλωματίας και ενισχυμένης αποτρεπτικής ικανότητας.
Το ίδιο καθαρό είναι το μήνυμα και προς την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Ελλάδα, όπως τόνισε ο πρωθυπουργός, βρίσκεται στο καλύτερο σημείο που βρέθηκε ποτέ στις στρατηγικές της σχέσεις με την Ουάσινγκτον, όχι συγκυριακά, αλλά θεσμικά. Και αυτή η γεωπολιτική αναβάθμιση συνδέεται άμεσα με την ενεργειακή ασφάλεια, τον Κάθετο Διάδρομο και τον ρόλο της χώρας ως σταθεροποιητικού παράγοντα στα Βαλκάνια.
Η πολιτική ατζέντα αλλάζει – και κάποιοι μένουν πίσω
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Συνταγματική Αναθεώρηση δεν εμφανίζεται ως επικοινωνιακό τέχνασμα, αλλά ως εργαλείο επανακαθορισμού της πολιτικής ατζέντας. Η κυβέρνηση επιλέγει συνειδητά να ανοίξει δύσκολα ζητήματα: ευθύνη υπουργών, μονιμότητα στο Δημόσιο, μη κρατικά πανεπιστήμια, θεσμικές εγγυήσεις σταθερότητας. Θέματα που δεν ευνοούν τη δημαγωγία, αλλά απαιτούν θέσεις και θάρρος.
Δεν είναι τυχαίο ότι το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται διχασμένο, προσπαθώντας να ισορροπήσει ανάμεσα σε έναν «θεσμικό» λόγο και στην πίεση να μη βρεθεί εκτός αντιπολιτευτικού κάδρου μαζί με πιο ακραίες φωνές. Ο ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη, καταφεύγει ξανά στη γνωστή συνταγή της καταγγελίας χωρίς πειστική εναλλακτική, ενώ τα μικρότερα κόμματα επενδύουν σε εύκολες ατάκες περί «επικοινωνίας», αδυνατώντας να απαντήσουν στην ουσία.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν θα αλλάξει ο εκλογικός νόμος και ότι πιστεύει στις αυτοδύναμες κυβερνήσεις, στέλνει ένα ακόμη μήνυμα θεσμικής σοβαρότητας. Οι κανόνες δεν αλλάζουν κατά το δοκούν. Η σταθερότητα, όπως είπε, δεν σημαίνει στασιμότητα, αλλά συνέπεια, σχέδιο και αποτελέσματα – από την οικονομία έως την εξωτερική πολιτική.
Σε τελική ανάλυση, το πραγματικό δίλημμα δεν είναι «χάος ή σωτηρία». Είναι αν η χώρα θα πορευτεί με μια κυβέρνηση που αντιλαμβάνεται τους διεθνείς συσχετισμούς και έχει αποδείξει ότι μπορεί να διαχειριστεί κρίσεις ή με ένα πολιτικό μωσαϊκό αμφιθυμίας, εσωστρέφειας και εύκολων υποσχέσεων. Και αυτό το δίλημμα, όσο κι αν κάποιοι το αποφεύγουν, θα τεθεί ανοιχτά στην κάλπη.
