Το ΠΑΣΟΚ οδεύει προς Συνέδριο με εσωτερικές συγκρούσεις, απειλές διαγραφών και δημοσκοπική στασιμότητα που αποδίδεται όχι στη στρατηγική, αλλά στις φωνές αμφισβήτησης.
Το ΠΑΣΟΚ μπαίνει στην προσυνεδριακή περίοδο όχι με πολιτικό σχέδιο, αλλά με καχυποψία, εσωτερικές κατηγορίες και υπόγειες απειλές διαγραφών. Η δημοσκοπική «ακούνητη βελόνα» και η πρόσφατη πτώση δεν αντιμετωπίζονται ως πολιτικό πρόβλημα στρατηγικής, αλλά ως ζήτημα πειθαρχίας. Όποιος μιλά, όποιος επισημαίνει αποτυχίες, όποιος ζητά αλλαγή πορείας, βαφτίζεται πρόβλημα.
Η ηγεσία και ο στενός της κύκλος δείχνουν πλέον καθαρά ότι το πρόβλημα δεν είναι τι λέει το ΠΑΣΟΚ προς την κοινωνία, αλλά ποιος τολμά να μιλήσει στο εσωτερικό. Οι τοποθετήσεις Δούκα και Γερουλάνου δεν αντικρούονται πολιτικά· απορρίπτονται μηχανικά. Η συζήτηση για ανοιχτές διαδικασίες, προκριματικές εκλογές ή καθαρή γραμμή απέναντι στη ΝΔ αντιμετωπίζεται ως απειλή, όχι ως ευκαιρία επανεκκίνησης.
Το γεγονός ότι συζητούνται ακόμα και διαγραφές, την ώρα που αναβάλλονται κρίσιμες συνεδριάσεις και «παγώνουν» αποφάσεις για το ίδιο το Συνέδριο, αποτυπώνει ένα κόμμα σε άμυνα. Όταν η πολιτική αδυναμία δεν μπορεί να κρυφτεί, επιχειρείται να μεταμφιεστεί σε ζήτημα εσωστρέφειας. Η ευθύνη μετατοπίζεται από τη στρατηγική στην κριτική της στρατηγικής.
Στο τέλος, το ΠΑΣΟΚ δείχνει να φοβάται περισσότερο τη συζήτηση από τη στασιμότητα. Όμως οι δημοσκοπήσεις δεν πέφτουν από τις δηλώσεις, ούτε ανεβαίνουν με σιωπητήρια. Αν το Συνέδριο μετατραπεί σε μηχανισμό ελέγχου και όχι σε πολιτικό σημείο καμπής, τότε η «βελόνα» δεν θα μείνει απλώς ακίνητη. Θα συνεχίσει να δείχνει προς τα κάτω.
