Ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να ενώσει Σοσιαλδημοκρατία, Ριζοσπαστική Αριστερά και Πολιτική Οικολογία… μέσα από ομάδες εργασίας και «κριτήρια αξιών».
Ο Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε ότι η λύση για τη διάσωση της προοδευτικής παράταξης δεν περνά μέσα από πολιτική δράση ή στρατηγική, αλλά μέσα από… θεωρητικά κείμενα. Το Ινστιτούτο του αναλαμβάνει να ενώσει Σοσιαλδημοκρατία, Ριζοσπαστική Αριστερά και Πολιτική Οικολογία, λες και η συρραφή τριών ιδεολογικών ρευμάτων με PowerPoint και powerpoint-style αναλύσεις θα αρκεί για να κερδίσει εκλογές.
Η «από τα κάτω συζήτηση» που επικαλείται το Ινστιτούτο ακούγεται σοβαρή, αλλά στην πράξη είναι μια καλοστημένη πρόφαση. Κάθε φορά που η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να επιβληθεί με θεωρητικά κείμενα, η πολιτική πραγματικότητα γελάει. Οι ομάδες εργασίας μοιάζουν περισσότερο με διακοσμητικά όργανα νομιμοποίησης και λιγότερο με εργαλεία ουσιαστικής πολιτικής ανασύνθεσης.
Οι διακηρύξεις για «συλλογική ανανέωση του πολιτικού λόγου» και «συνεκτικό πλαίσιο αρχών» είναι οι νέες μαντινάδες του ΣΥΡΙΖΑ: ωραίες στη θεωρία, ανύπαρκτες στην πράξη. Όσο ο Τσίπρας παίζει με λέξεις όπως «αφετηρία», «αξιακή σύνθεση» και «ανανεωμένο πολιτικό στίγμα», η κοινωνία βλέπει το ίδιο κόμμα, με τις ίδιες αδυναμίες, τις ίδιες εσωκομματικές κόντρες και την ίδια έλλειψη σχεδίου.
Στο τέλος, η ουσία δεν αλλάζει: το Ινστιτούτο γίνεται το όχημα για επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, ενώ η πραγματική πολιτική πρόταση απουσιάζει. Ο Αλέξης Τσίπρας επιλέγει να πείσει τον κόσμο ότι θεωρητικά κείμενα και «Ομάδες Εργασίας» είναι η απάντηση στην πολιτική ανασφάλεια και τον κατακερματισμό της Αριστεράς. Το μόνο που πραγματικά καταφέρνει είναι να γεμίζει διαφάνειες με λόγια και να παρατείνει την ίδια καχυποψία που καταγράφουν οι πολίτες για το κόμμα του.
