Η πτώση του ΠΑΣΟΚ στην τρίτη θέση φέρνει εσωστρέφεια, συγκρούσεις για μεταγραφές και αμφισβήτηση της στρατηγικής Ανδρουλάκη πριν το συνέδριο.
Το ΠΑΣΟΚ βλέπει την ευκαιρία να γλιστρά μέσα από τα δάχτυλά του. Με την τρίτη θέση στις τελευταίες δημοσκοπήσεις, η ηγεσία του βρίσκεται αντιμέτωπη με την πραγματικότητα: η «κολλημένη βελόνα» δεν είναι προσωρινή, αλλά ένδειξη εσωστρέφειας και αδυναμίας στρατηγικού προσανατολισμού. Η πολιτική σκέψη υποχωρεί μπροστά στα εσωτερικά σενάρια και τις ατέρμονες αναλύσεις για τα ποσοστά.
Η πίεση για το συνέδριο φουντώνει. Κάθε μέλος που αμφισβητεί τις επιλογές Ανδρουλάκη ή αμφιβάλλει για τις «μεταγραφές χωρίς face control» προσθέτει νέο κλίμα αμφισβήτησης. Οι δηλώσεις Σαχινίδη, Δούκα και Γερουλάνου φανερώνουν ότι το κόμμα δεν έχει εσωτερική συνοχή, και κάθε νέα ένταξη αντιμετωπίζεται σαν μικρό πολιτικό επεισόδιο. Η ηγεσία καλείται να χειριστεί διαμάχες που μοιάζουν πιο κρίσιμες από την ίδια την εκλογική στρατηγική.
Η στρατηγική Ανδρουλάκη αμφισβητείται καθημερινά, και η εσωστρέφεια τροφοδοτείται από επαναλαμβανόμενες δηλώσεις κατά του ίδιου του προέδρου. Αν το ΠΑΣΟΚ παραμείνει τρίτο στις μετρήσεις μέχρι το συνέδριο, οι πιέσεις για διευκρινίσεις και «προσωπικές ευθύνες» θα κορυφωθούν, βάζοντας στο τραπέζι και σενάρια συγκυβέρνησης που κανείς δεν θέλει να συζητήσει ανοιχτά.
Στο τέλος, η εικόνα είναι ξεκάθαρη: το ΠΑΣΟΚ παλεύει με τον ίδιο του τον εαυτό και όχι με την πολιτική πραγματικότητα. Η ανάκαμψη στην δεύτερη θέση πριν το συνέδριο είναι πλέον όχι μόνο ζητούμενο, αλλά απαραίτητη προϋπόθεση για να αποφύγει το χάος. Διαφορετικά, η εσωστρέφεια και η αμφισβήτηση θα υπερσκελίσουν κάθε σχεδιασμό και θα μετατρέψουν το συνέδριο σε πεδίο συγκρούσεων, αντί για σημείο ανασυγκρότησης.
