Η αποτρόπαια δολοφονία στη Γλυφάδα επανέφερε με τον πιο σκληρό τρόπο στο προσκήνιο μια παλιά, αλλά βαθιά πολιτική πληγή: τον νόμο Παρασκευόπουλου και τις συνέπειές του. Ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης μίλησε καθαρά, χωρίς υπεκφυγές, αποτυπώνοντας μια πραγματικότητα που για χρόνια κάποιοι επέλεγαν να αγνοούν. Ο βασικός νόμος, όπως τόνισε, ήταν αυτός του 2015 – ο νόμος με τον οποίο αποφυλακίστηκαν δολοφόνοι, ληστές, βιαστές και έμποροι ναρκωτικών, με το 80% εξ αυτών να επιστρέφει, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛ.ΑΣ., στο βαρύ έγκλημα.
Τα γεγονότα είναι αμείλικτα. Ο 47χρονος πατροκτόνος είχε καταδικαστεί το 2014 σε 16 χρόνια κάθειρξη για τη δολοφονία της μητέρας του. Λίγους μήνες αργότερα, με την άνοδο της κυβέρνησης Τσίπρα και την ψήφιση του νόμου Παρασκευόπουλου, άνοιξε ο δρόμος για την πρόωρη αποφυλάκισή του. Το 2018, έχοντας εκτίσει μόλις τέσσερα χρόνια, βγήκε ξανά στην κοινωνία. Το αποτέλεσμα το ζήσαμε όλοι, χρόνια μετά, με τον πιο τραγικό τρόπο.
Ο Γιώργος Φλωρίδης δεν δίστασε να θυμίσει και το πολιτικό κλίμα της εποχής. Ο νόμος εκείνος δεν πέρασε «σιωπηλά». Υμνήθηκε, εξυμνήθηκε και παρουσιάστηκε ως δήθεν προοδευτική τομή, με χαρακτηριστική την παρέμβαση της τότε Προέδρου της Βουλής, Ζωής Κωνσταντοπούλου. Σήμερα, όμως, τα αποτελέσματα εκείνης της επιλογής βαραίνουν όχι τη θεωρία, αλλά την ίδια την κοινωνία.
Από την ιδεοληψία στην ευθύνη: οι νέοι Ποινικοί Κώδικες
Απέναντι σε αυτή την κληρονομιά, η σημερινή κυβέρνηση επέλεξε μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Όπως υπογράμμισε ο υπουργός Δικαιοσύνης, το 2024 άλλαξε συνολικά το ποινικό σύστημα της χώρας. Νέοι Ποινικοί Κώδικες, τέλος στην ατιμωρησία, τέλος στα εγκλήματα χωρίς συνέπειες. Πλέον, κάθε παράβαση επισύρει ποινή, ανάλογη με τη βαρύτητά της. Το μήνυμα είναι σαφές: η Δικαιοσύνη δεν χαϊδεύει αυτιά, ούτε λειτουργεί με ιδεολογικά φίλτρα.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και η αποσαφήνιση που έκανε ο κ. Φλωρίδης για τις νοσηλείες του δράστη στο Δρομοκαΐτειο. Από τη στιγμή που αποφυλακίστηκε, έπαψε να υπάγεται στη δικαστική εξουσία. Οι αποφάσεις αφορούσαν πλέον επιστημονικές γνωματεύσεις και διαδικασίες εκτός του ποινικού συστήματος. Με άλλα λόγια, το κράτος είχε ήδη χάσει τον έλεγχο από τη στιγμή που τον άφησε ελεύθερο.
Η υπόθεση της Γλυφάδας δεν είναι απλώς ένα ακόμη έγκλημα. Είναι πολιτικό αποτύπωμα. Και η σύγκριση είναι αναπόφευκτη: από τη μία, μια περίοδος ιδεοληπτικών επιλογών που αποδυνάμωσαν την ασφάλεια των πολιτών· από την άλλη, μια κυβέρνηση που επαναφέρει τη λογική, την ευθύνη και την έννοια της πραγματικής δικαιοσύνης. Όχι με συνθήματα, αλλά με νόμους που λειτουργούν.
