Υπάρχουν στιγμές που ένα πολιτιστικό γεγονός λειτουργεί σαν πολιτικός καθρέφτης. Και η προβολή της ταινίας «Καποδίστριας» του Γιάννη Σμαραγδή, με αφορμή τη δημόσια τοποθέτηση του Άδωνι Γεωργιάδη, είναι ακριβώς μια τέτοια περίπτωση. Ο υπουργός Υγείας δεν έκρυψε τον ενθουσιασμό του, μίλησε ανοιχτά, χωρίς φίλτρα, και –όπως πάντα– προκάλεσε αντιδράσεις. Όχι όμως για αυτά που είπε, αλλά για αυτά που εκπροσωπεί.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης είδε μια ταινία με πατριωτικό πρόσημο, ιστορική ευαισθησία και καθαρή αφήγηση, και τόλμησε να το πει. Να πει ότι του άρεσε. Να πει ότι τον συγκίνησε. Να πει ότι κάνει «καλό στην ψυχή των Ελλήνων». Και κάπου εκεί άρχισαν τα γνωστά. Η χολή, η ειρωνεία, η μόνιμη αλλεργία ενός συγκεκριμένου χώρου σε οτιδήποτε δεν χωρά στα ιδεολογικά του στερεότυπα.
Η απορία του υπουργού –«πώς σε κάποιους δεν άρεσε η ταινία»– δεν είναι αφελής. Είναι βαθιά πολιτική. Γιατί η ενόχληση δεν αφορά το σινεμά, αλλά το περιεχόμενο: πατρίδα, Ιστορία, εθνική αυτογνωσία. Λέξεις που για κάποιους εξακολουθούν να είναι ύποπτες.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και η δημόσια αναγνώριση προς τον Γιάννη Σμαραγδή, με τον οποίο –όπως είπε– άφησαν πίσω παρεξηγήσεις. Ένα «εύγε» χωρίς μικροψυχία, που δείχνει πολιτική αυτοπεποίθηση και θεσμική ωριμότητα.
Τελικά, ο «Καποδίστριας» δεν ενόχλησε επειδή είναι ταινία. Ενόχλησε γιατί θυμίζει ότι ο πατριωτισμός δεν είναι ούτε ντεμοντέ ούτε προνόμιο κανενός. Και όταν αυτό το λέει καθαρά ο Γεωργιάδης, κάποιοι απλώς… σκάνε.
