Το συνέδριο της Νέας Αριστεράς αποκαλύπτει στρατηγικό αδιέξοδο, εσωτερικές συγκρούσεις και το άγχος πολιτικής επιβίωσης μέσω συνεργασιών.
Το προγραμματικό συνέδριο της Νέας Αριστεράς άνοιξε με όλα τα συμπτώματα ενός κόμματος που δεν συζητά απλώς στρατηγικές επιλογές, αλλά παλεύει με το ενδεχόμενο πολιτικής εξαφάνισης. Ο διχασμός δεν είναι ιδεολογικός· είναι υπαρξιακός. Από τη μία, η γραμμή Χαρίτση που βλέπει τη σωτηρία μέσα από ένα «λαϊκό μέτωπο» και πολιτικά ανοίγματα προς τον ΣΥΡΙΖΑ, τον Τσίπρα και –υπό προϋποθέσεις– το ΠΑΣΟΚ. Από την άλλη, στελέχη που αντιλαμβάνονται ότι η «συγκόλληση» με τα απομεινάρια της παλιάς αριστεράς οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε πολιτική απορρόφηση.
Η εικόνα που εκπέμπεται από το ΣΕΦ δεν είναι αυτή ενός κόμματος που χαράσσει πορεία, αλλά ενός χώρου που αναζητά ρόλο στο ήδη κορεσμένο οικοσύστημα της κατακερματισμένης αντιπολίτευσης. Οι τοποθετήσεις Τσακαλώτου, Σκουρλέτη και Σακελλαρίδη λειτουργούν περισσότερο ως καμπανάκι κινδύνου παρά ως εναλλακτική πρόταση εξουσίας, την ώρα που το στρατόπεδο των «συμμαχιών» δείχνει να θεωρεί δεδομένο ότι χωρίς πολιτικό προσδετήριο στον ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει μέλλον.
Το παρασκήνιο είναι πιο αποκαλυπτικό από τις ομιλίες. Η θετική ανταπόκριση Φάμελλου, οι διαρροές για κοινή κοινοβουλευτική ομάδα και το διαρκές «όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά» δείχνουν ότι η Νέα Αριστερά αντιμετωπίζεται ήδη ως πολιτικό συμπλήρωμα. Όχι ως ισότιμος εταίρος, αλλά ως δεξαμενή στελεχών και ψήφων σε έναν χώρο που αδυνατεί να ανακάμψει αυτόνομα.
Τελικά, το συνέδριο δεν απαντά στο κρίσιμο ερώτημα: τι είναι η Νέα Αριστερά και γιατί πρέπει να υπάρχει. Αν η απάντηση είναι ένα ακόμη σχήμα-γέφυρα προς τον ΣΥΡΙΖΑ, τότε η πολιτική απορρόφηση δεν είναι φόβος, αλλά προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα. Και σε αυτή την περίπτωση, το δίλημμα δεν είναι «αυτονομία ή συνεργασίες», αλλά αν το κόμμα έχει τη βούληση να επιβιώσει χωρίς πολιτικά δεκανίκια.
