Η συζήτηση για τον πρωτογενή τομέα βυθίστηκε στην τοξικότητα, με την Πλεύση Ελευθερίας να επενδύει στο χάος αντί στον διάλογο.
Η συζήτηση για τη σύσταση διακομματικής επιτροπής για τον πρωτογενή τομέα θα μπορούσε να αποτελέσει ευκαιρία ουσιαστικής πολιτικής σύγκλισης. Αντ’ αυτού, μετατράπηκε σε άγονη διαδικασία, κυρίως λόγω συνειδητών επιλογών έντασης και παρελκυστικής τακτικής από κόμματα που επενδύουν στη σύγκρουση ως αυτοσκοπό. Στην πρώτη γραμμή αυτής της στρατηγικής βρέθηκε η Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία για ακόμη μία φορά επέλεξε τον ρόλο της πολιτικής καταγγέλλουσας, αδιαφορώντας πλήρως για το αντικείμενο της συζήτησης.
Η εικόνα της προέδρου της Πλεύσης Ελευθερίας να φωνάζει από τα έδρανα, να αμφισβητεί ψηφοφορίες που διεξήχθησαν βάσει Κανονισμού και να παρεμβαίνει ώστε να εμποδίσει βουλευτές –όπως την Αθηνά Λινού– να μιλήσουν, δεν συνιστά πράξη «αντίστασης», αλλά ευθεία υπονόμευση της κοινοβουλευτικής διαδικασίας. Το επεισόδιο δεν ήταν τυχαίο· ήταν η κορύφωση μιας μεθοδικής προσπάθειας να τιναχθεί στον αέρα μια συζήτηση που δεν προσφερόταν για θεατρικές κορώνες, αλλά για τεκμηριωμένες προτάσεις.
Αντί για επιχειρήματα, η κα Κωνσταντοπούλου επέλεξε προσωπικές επιθέσεις, βαρύγδουπους χαρακτηρισμούς και μια ρητορική μόνιμης αγανάκτησης. Η επίκληση «βρομιάς», «απατεώνων» και «φάρσας» μπορεί να δημιουργεί πρόσκαιρο θόρυβο, αλλά δεν απαντά στο βασικό ερώτημα: τι προτείνει ουσιαστικά για την αγροτική παραγωγή, την ευλογιά, την ΚΑΠ ή τη διατροφική ασφάλεια της χώρας; Η απάντηση είναι σαφής: τίποτα συγκεκριμένο, πέρα από μια γενικευμένη καταγγελία των πάντων.
Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση επέλεξε να εξαντλήσει τη συζήτηση, ακόμη και μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, διασφαλίζοντας ότι όλες οι απόψεις θα ακουστούν και ότι η επιτροπή θα συγκροτηθεί με διακομματική σύνθεση και σαφές χρονοδιάγραμμα. Η αντίθεση είναι αποκαλυπτική: από τη μία, θεσμική επιμονή στη διαδικασία και στη λύση· από την άλλη, πολιτικός ακτιβισμός εντός Βουλής, με μοναδικό στόχο την ένταση. Και σε αυτή τη σύγκρουση, η Κωνσταντοπούλου φρόντισε να αποδείξει –για ακόμη μία φορά– ότι προτιμά το χάος από την ευθύνη.
