Η φράση του Κυριάκου Μητσοτάκη προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ότι «αμφισβητούνται βασικές σταθερές πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε η μεταπολεμική ειρήνη και ευημερία», δεν ήταν μια διπλωματική κοινοτοπία. Ήταν μια καθαρή πολιτική ανάγνωση της εποχής. Σε μια συγκυρία όπου οι διεθνείς ισορροπίες μετακινούνται με ταχύτητα και απρόβλεπτο τρόπο, ο Έλληνας πρωθυπουργός δείχνει να αντιλαμβάνεται ότι το παιχνίδι δεν παίζεται πια μόνο με όρους οικονομίας, αλλά με όρους γεωπολιτικής αντοχής.
Το ταξίδι στο Νταβός γίνεται υπό συνθήκες που δεν θυμίζουν σε τίποτα τα «εύκολα» χρόνια της παγκοσμιοποίησης. Η επανεμφάνιση Τραμπ, οι σχεδιασμοί για τη Γροιλανδία, οι απειλές ρήξης μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ, δημιουργούν ένα σκηνικό όπου ακόμη και χώρες που δεν βρίσκονται στο επίκεντρο της σύγκρουσης οφείλουν να έχουν καθαρή στρατηγική. Και εδώ ακριβώς εντοπίζεται η διαφορά προσέγγισης.
Η Ελλάδα πηγαίνει στο Νταβός με αναβαθμωμένο οικονομικό κύρος – η εκλογή Πιερρακάκη στην προεδρία του Eurogroup δεν είναι λεπτομέρεια – αλλά χωρίς αυταπάτες. Η προσέλκυση επενδύσεων παραμένει στόχος, όμως κανείς στο Μαξίμου δεν αγνοεί ότι μια ευρωαμερικανική αντιπαράθεση μπορεί να προκαλέσει ισχυρούς κραδασμούς και στην ελληνική οικονομία. Η πρόοδος δεν σημαίνει εφησυχασμό.
Το «όχι» που λέγεται ψύχραιμα
Εκεί όπου η παραπολιτική ανάγνωση αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι στο περίφημο «Συμβούλιο Ειρήνης» του Ντόναλντ Τραμπ. Μια πρόταση με βαρύ τίτλο, υψηλό κόστος συμμετοχής και ακόμη βαρύτερες θεσμικές σκιές. Ένα όργανο με ισόβιο πρόεδρο και φιλοδοξία να λειτουργήσει ως αντίπαλο δέος του ΟΗΕ δεν είναι απλώς μια καινοτομία. Είναι μια ευθεία πρόκληση προς τη διεθνή τάξη όπως τη γνωρίζαμε.
Η στάση του Κυριάκου Μητσοτάκη εδώ είναι ενδεικτική πολιτικής ωριμότητας. Ούτε βιαστική αποδοχή για λόγους εντυπώσεων, ούτε θορυβώδης απόρριψη για εσωτερική κατανάλωση. Σκεπτικισμός, συνεννόηση με Ευρωπαίους εταίρους, σαφής προσήλωση στο πλαίσιο του ΟΗΕ. Η Ελλάδα δεν ψάχνει ρόλο κομπάρσου σε πειράματα διεθνούς διακυβέρνησης.
Το γεγονός ότι Μακρόν και Γερμανία κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος δεν είναι τυχαίο. Όπως δεν είναι τυχαίο ότι η μόνη ευρωπαϊκή εξαίρεση ακούει στο όνομα Όρμπαν. Οι συμμαχίες, τελικά, λένε πάντα περισσότερα από τις δηλώσεις.
Στο Νταβός, ο πρωθυπουργός δεν πηγαίνει απλώς για να μιλήσει για αριθμούς. Πηγαίνει για να τοποθετήσει την Ελλάδα σε έναν κόσμο που αλλάζει επικίνδυνα. Και ίσως αυτό να είναι το πιο κρίσιμο στοίχημα της περιόδου: όχι να προβλέψεις τις ανατροπές, αλλά να μη βρεθείς απροετοίμαστος όταν αυτές έρθουν.
