Στο παρασκήνιο της κεντροαριστεράς, εκεί όπου οι δηλώσεις είναι προσεκτικές αλλά οι κινήσεις μιλούν πιο δυνατά, η κινητικότητα γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα μόνο τυχαία δεν είναι. Ο πρώην πρωθυπουργός δείχνει να εγκαταλείπει τη στρατηγική της «μετωπικής σύγκρουσης με όλους» και να επενδύει στη γνωστή, δοκιμασμένη μέθοδο: ανακύκλωση προσώπων, παλιές συμμαχίες και επιλεκτική αμνησία. Το μήνυμα από την Πάτρα ήταν σαφές: κανείς στον εξώστη, όλοι στο ισόγειο – και όσοι ξέρουν, καταλαβαίνουν.
Η παρουσία Τεμπονέρα δεν ήταν απλώς συμβολική, ήταν σημειολογική. Όπως και οι πληροφορίες για τον Μίλτο Χατζηγιαννάκη στο πλευρό του. Ο Τσίπρας δεν βιάζεται, αλλά χτίζει ξανά δίκτυο, με ανθρώπους που του χρωστούν πολιτικά ή τουλάχιστον δεν του κρατούν κακία. Στο παιχνίδι αυτό, η «Νέα Αριστερά» δεν είναι αντίπαλος· είναι δεξαμενή.
Και κάπου εδώ μπαίνει στο κάδρο ο Αλέξης Χαρίτσης. Επισήμως «να σπάσει ο πάγος», ανεπισήμως να μετρηθούν αντοχές, συσχετισμοί και προθέσεις. Ο Χαρίτσης εμφανίζεται θεσμικός, αυτόνομος, σχεδόν αποστασιοποιημένος. Όμως γνωρίζει καλά ότι χωρίς πολιτικό αφήγημα εξουσίας, τα συνέδρια μένουν συνέδρια και τα ποσοστά κολλάνε στο ταβάνι. Το ερώτημα δεν είναι αν θα μιλήσουν, αλλά ποιος θα χρειαστεί περισσότερο τον άλλον.
Το συνέδριο της Νέας Αριστεράς έρχεται να λειτουργήσει ως καταλύτης. Αν θα γεννήσει κάτι νέο ή απλώς θα επικυρώσει μια καλοκουρδισμένη συμπόρευση με παλιές σφραγίδες, μένει να φανεί. Πάντως, στην κεντροαριστερά τίποτα δεν γίνεται από ιδεολογική αγωνία. Όλα γίνονται από ανάγκη. Και αυτή την περίοδο, η ανάγκη μυρίζει επιστροφή – έστω και από την πίσω πόρτα.
