Λαϊκισμός, υπερβολές και τηλεοπτικά καβγαδάκια παντού. Ο Βελόπουλος κατακερματίζει αγρότες, στρατό και πολιτική με ένα σόου χωρίς πρόγραμμα.
Ο Κυριάκος Βελόπουλος εμφανίζεται ξανά στο προσκήνιο σαν ο μόνιμος τηλεοπτικός “σώζων” της Ελλάδας, με σάλτσα καταστροφής σε κάθε τομέα. Στην Άμυνα, οι υπαξιωματικοί «ευτελίζονται», οι φρεγάτες μετατρέπονται σε «αισχρά σόου» και κάθε πτήση ελικοπτέρου κοστίζει… μια μικρή περιουσία. Η στρατιωτική λογική αντικαθίσταται από κραυγές και υπερβολές, με τον ίδιο να επαναλαμβάνει πως «στρατός δεν γίνεται» – χωρίς κανένα ρεαλιστικό σχέδιο για το πώς όντως θα γινόταν.
Στον πρωτογενή τομέα, η εικόνα είναι το ίδιο δραματική: οι αγρότες εκβιάστηκαν, διασπάστηκαν και οι δούρειοι ίπποι κάνουν… πάρτι στα μπλόκα, ενώ η συμφωνία Mercosur ανακηρύσσεται ως το τέλος της ελληνικής παραγωγής. Η πραγματικότητα, όμως, απαιτεί ρεαλισμό και πολιτική στρατηγική, όχι τηλεοπτικές κραυγές και υπερβολές. Ο Βελόπουλος δημιουργεί εντυπώσεις καταστροφής, χωρίς καμία ουσιαστική πρόταση ή λύση.
Στην εξωτερική πολιτική, η υπερπατριωτική ρητορική εκτοξεύεται σε νέο επίπεδο: ο Έντι Ράμα χαρακτηρίζεται «ανθέλληνας», ενώ οι Αλβανοί που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα γίνονται παράδειγμα προς μίμηση. Το σόου συνεχίζεται με υποδείξεις και ενοχοποιήσεις για κάθε πρόβλημα, από το Αιγαίο μέχρι τα μπλόκα των αγροτών. Όλα κρίνονται με βάση το τηλεοπτικό αποτέλεσμα και την υπερβολή, όχι με βάση την πολιτική πραγματικότητα.
Τέλος, στο πολιτικό σκηνικό, ο Βελόπουλος αυτοανακηρύσσεται μοναδικός αντίπαλος της Νέας Δημοκρατίας, δηλώνοντας πως δεν θα συνεργαστεί με κανέναν άλλον και ότι σκοπός του είναι να κυβερνήσει μόνος του. Ταυτόχρονα, διατηρεί «διπλές σχέσεις» με ΗΠΑ και Ρωσία, και σχολιάζει την Ευρωπαϊκή Ένωση κατά βούληση. Η ουσία είναι σαφής: ο Βελόπουλος κυβερνά κυρίως τα λόγια του, το μικρόφωνο και τις υπερβολές του, αφήνοντας την πραγματική πολιτική διαχείριση σε… άλλο κανάλι.
