Το μπλακ άουτ στο FIR Αθηνών ήταν ένα σοβαρό περιστατικό, όχι όμως το πολιτικό «δώρο» που κάποιοι έσπευσαν να φανταστούν. Γιατί, για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, η συζήτηση δεν πήγε στο εύκολο σενάριο της καταστροφολογίας ή της «σκοτεινής συνωμοσίας», αλλά στα πραγματικά δεδομένα. Και αυτά, όπως ξεκαθάρισε ο υπουργός Μεταφορών Κωνσταντίνος Κυρανάκης, δείχνουν ξεκάθαρα ότι δεν υπήρξε κυβερνοεπίθεση. Τελεία και παύλα.
Η ουσία βρίσκεται αλλού: στο γεγονός ότι το ελληνικό κράτος αλλάζει κρίσιμες υποδομές που είχαν μείνει πρακτικά ακούμπητες για δεκαετίες. Οι πομποδέκτες και τα συστήματα τηλεπικοινωνιών δεν αναβαθμίζονται για να βγει δελτίο Τύπου, αλλά γιατί αν δεν το κάνεις, αργά ή γρήγορα, το σύστημα θα «μιλήσει». Και μίλησε. Όχι όμως επειδή κάποιος πάτησε ένα κουμπί χάκερ, αλλά επειδή το παλιό και το νέο συγκρούστηκαν στη μεταβατική φάση.
Εδώ ακριβώς φαίνεται η διαφορά πολιτικής κουλτούρας. Αντί για κουκούλωμα, υπάρχει πόρισμα. Αντί για σιωπή, υπάρχει δημόσια εξήγηση. Και αντί για επιθέσεις σε εργαζόμενους, υπάρχει ξεκάθαρο μήνυμα στήριξης προς σιδηροδρομικούς, συγκοινωνιολόγους και ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας: να μιλούν, να προειδοποιούν, να υποδεικνύουν προβλήματα. Αυτό δεν είναι αδυναμία· είναι προϋπόθεση σοβαρού κράτους.
Σε συνεννόηση με την Ευρωπαϊκή Ένωση προχωρούν αλλαγές που έπρεπε να έχουν γίνει χρόνια πριν. Το κόστος της αδράνειας το πληρώσαμε στο παρελθόν. Το κόστος της μετάβασης το πληρώνουμε τώρα, αλλά με σχέδιο και διαφάνεια.
Και αυτό, όσο κι αν ενοχλεί όσους ζουν από το χάος, λέγεται ευθύνη.
