Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική αντιπαράθεση ξεπερνά κάθε όριο και μετατρέπεται σε κάτι βαθιά αντιδημοκρατικό. Αυτό ακριβώς συνέβη στο μπλόκο της Νίκαιας, όπου αγρότες που τόλμησαν να συμμετάσχουν σε θεσμική και εποικοδομητική συνάντηση με τον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη, βρέθηκαν αντιμέτωποι με βανδαλισμούς και τραμπουκισμούς από συναδέλφους τους. Και αυτή τη φορά, η κυβέρνηση δεν μάσησε τα λόγια της.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, χαρακτήρισε ευθέως τα γεγονότα «ντροπή». Όχι για τον αγροτικό κόσμο συνολικά, αλλά για μια συγκεκριμένη νοοτροπία μειοψηφίας που θεωρεί ότι έχει το μονοπώλιο της διαμαρτυρίας και το δικαίωμα να τιμωρεί όσους δεν ευθυγραμμίζονται με τη «γραμμή». Γιατί άλλο πράγμα ο αγώνας και άλλο η επιβολή διά της βίας.
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι οι ίδιες οι πράξεις, αλλά η λογική που τις συνοδεύει. Ότι όποιος συζητά, προδίδει. Ότι όποιος επιλέγει τον διάλογο με την κυβέρνηση γίνεται στόχος. Αυτή η αντίληψη δεν έχει καμία σχέση ούτε με τα δικαιώματα, ούτε με τη δημοκρατία, ούτε με τον συνδικαλισμό. Είναι καθαρός τραμπουκισμός, ντυμένος με τον μανδύα της «αγωνιστικότητας».
Ο Μαρινάκης έθεσε και ένα πολιτικό ζήτημα που δύσκολα απαντιέται: γιατί δεν υπάρχει καθολική καταδίκη αυτών των πρακτικών; Γιατί η σιωπή περισσεύει όταν η βία προέρχεται από «σωστό» χώρο; Αν οι ίδιες εικόνες προέρχονταν από άλλον κοινωνικό ή πολιτικό χώρο, οι ανακοινώσεις θα έπεφταν βροχή.
Η κυβέρνηση επιμένει στον διάλογο, ακόμη κι όταν αυτός ενοχλεί. Και καλεί όλα τα κόμματα να καταδικάσουν απερίφραστα τέτοιες επικίνδυνες και παράνομες ενέργειες. Γιατί αν η δημοκρατία σταματήσει στο σημείο που ξεκινά η διαφωνία, τότε δεν μιλάμε για διεκδίκηση, αλλά για εκβιασμό.
Και αυτή είναι πράγματι ντροπή.
