Σε μια περίοδο όπου η διεθνής πραγματικότητα γίνεται όλο και πιο σύνθετη, ο Τάσος Χατζηβασιλείου επέλεξε να μιλήσει χωρίς περιστροφές. Και αυτό από μόνο του έχει πολιτική αξία. Απέναντι στις ανυπόστατες επιθέσεις της Μόσχας κατά του Οικουμενικού Πατριάρχη, η κυβερνητική γραμμή είναι ξεκάθαρη: στήριξη χωρίς αστερίσκους, χωρίς φόβο και –κυρίως– χωρίς ιστορική αμνησία. Το Φανάρι δεν μπαίνει σε διαπραγμάτευση, ούτε σε γεωπολιτικά παζάρια.
Ο Χατζηβασιλείου θύμισε κάτι που αρκετοί αποφεύγουν: η ρήξη δεν είναι τωρινή, ούτε προϊόν συγκυρίας. Είναι αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης στρατηγικής αμφισβήτησης του Πρωτείου, η οποία κορυφώθηκε με την αυτοκεφαλία της Ουκρανικής Εκκλησίας. Όσοι κάνουν πως «πέφτουν από τα σύννεφα», απλώς επιλέγουν να αγνοούν την Ιστορία – ή να τη διαβάζουν επιλεκτικά.
Την ίδια ώρα, εξίσου αποκαλυπτική είναι η στάση στο ζήτημα του Ιράν. Εκεί όπου ένα καθεστώς εμφανώς αποδυναμωμένο κοινωνικά και πολιτικά δοκιμάζεται εκ των έσω, οι κατά τα άλλα λαλίστατοι «υπερασπιστές των δικαιωμάτων» τηρούν εκκωφαντική σιωπή. Καμία ευαισθησία, καμία αγωνία, κανένα σύνθημα. Όπως και στη Βενεζουέλα, έτσι και στην Τεχεράνη, τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν χωρούν όταν δεν εξυπηρετούν ιδεολογικές σκοπιμότητες.
Η κυβέρνηση, αντίθετα, παρακολουθεί τις εξελίξεις με ρεαλισμό και ψυχραιμία. Διαβάζει τις αλλαγές στο εσωτερικό του Ιράν, αντιλαμβάνεται τη μετάβαση από το ισλαμικό αφήγημα σε έναν νέο εθνικισμό και τοποθετείται χωρίς κραυγές, αλλά με στρατηγική σκέψη.
Σε έναν κόσμο αστάθειας, οι καθαρές κουβέντες δεν είναι ρητορική πολυτέλεια. Είναι πολιτική ευθύνη. Και κάποιοι ενοχλούνται όταν αυτές ακούγονται δυνατά.
