Η διαγραφή Νικόλα Φαραντούρη από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι μια κίνηση που, περισσότερο από οποιοδήποτε δημόσιο σχόλιο, αποκαλύπτει την εσωστρέφεια και την πειθαρχία που κυριαρχούν στην ηγεσία του κόμματος. Σε μια στιγμή που οι πολιτικές συζητήσεις θα μπορούσαν να επικεντρωθούν σε ουσιαστικά ζητήματα, η επιλογή να τιμωρηθεί ένας εν ενεργεία ευρωβουλευτής δείχνει ποιοι κανόνες υπερισχύουν: όχι οι ιδέες ή οι προτάσεις, αλλά η τήρηση γραμμής και η αποφυγή αμφισβήτησης.
Το μήνυμα είναι σαφές. Ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει να λειτουργεί ως κόμμα όπου η διαφωνία αντιμετωπίζεται με μέτρα εσωτερικού ελέγχου, αντί να ανοίγει τη συζήτηση. Οι δηλώσεις, τα ερωτήματα ή η κριτική που θεωρούνται άβολα για την ηγεσία δεν έχουν χώρο — και αυτό αποκαλύπτει μια πολιτική αντίληψη που δίνει προτεραιότητα στη διαχείριση εικόνας, παρά στην ουσία.
Η εικόνα που σχηματίζεται είναι εκείνη ενός κόμματος που παραμένει προσηλωμένο στη γραμμή και στον έλεγχο, ανεξαρτήτως της δραστηριότητας ή της θέσης που κατέχει ο κάθε βουλευτής. Διαγραφές, υποδείξεις, πειθαρχία: όλα αυτά φαίνεται να υπερτερούν έναντι της πολιτικής ατζέντας και της δημόσιας συζήτησης. Το αποτέλεσμα είναι ένα περιβάλλον όπου η φωνή της ηγεσίας υπερβαίνει τις ανάγκες της χώρας ή τις παρεμβάσεις που πραγματικά θα έπρεπε να αποτελούν προτεραιότητα.
Στο τέλος, η κίνηση αυτή δείχνει ότι, για τον ΣΥΡΙΖΑ, η εσωτερική τάξη μετράει περισσότερο από την πολιτική ουσία — και αυτό είναι το πραγματικό παραπολιτικό μήνυμα πίσω από κάθε διαγραφή.
