Στα ύψη ανέβηκε το πολιτικό θερμόμετρο στην Εξεταστική για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, όμως όχι για τους λόγους που θα περίμενε κανείς. Δεν ήταν η ουσία της υπόθεσης, ούτε η ανάγκη θεσμικής σοβαρότητας που κυριάρχησαν, αλλά το οργανωμένο θέατρο της αντιπολίτευσης, η οποία επέλεξε —για ακόμη μια φορά— τον δρόμο της έντασης και της σύγκρουσης προκειμένου να κατασκευάσει πολιτικές εντυπώσεις.
Η άρνηση του Γιώργου Ξυλούρη να εμφανιστεί αυτοπροσώπως, καταθέτοντας υπόμνημα και επικαλούμενος δικαίωμα σιωπής ως υπόπτου, ήταν η αφορμή για να ξεκινήσει η παράσταση. Η κυβερνητική πλειοψηφία δεν έκανε τίποτε περισσότερο από το αυτονόητο: ζήτησε η υπόθεση να σταλεί άμεσα στον αρμόδιο εισαγγελέα, ώστε να κριθεί θεσμικά και με νομική ακρίβεια αν το δικαίωμα σιωπής ασκείται νόμιμα ή καταχρηστικά. Μια πρόταση καθαρή, διαφανής και πλήρως ευθυγραμμισμένη με το κράτος δικαίου.
Αυτό που ακολούθησε, ωστόσο, θύμιζε περισσότερο σκηνικό επικοινωνιακής εκμετάλλευσης παρά θεσμικής διαδικασίας. Όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης (πλην του Αλέξανδρου Καζαμία που έμεινε και καταψήφισε) αποχώρησαν από την ονομαστική ψηφοφορία, βαφτίζοντας ως «αντιθεσμικό» το να σταλεί μια υπόθεση στη Δικαιοσύνη — τη μόνη αρμόδια να αποφανθεί.
Η αντιπολίτευση ζητά σύγκρουση, η κυβέρνηση ζητά διαφάνεια
Ο εισηγητής της ΝΔ, Μακάριος Λαζαρίδης, δεν μάσησε τα λόγια του: χαρακτήρισε το σκηνικό που έστησε η αντιπολίτευση «επικοινωνιακό σόου». Και δεν είχε άδικο. Η κυβέρνηση επιδιώκει θεσμική καθαρότητα· η αντιπολίτευση επιδιώκει τον θόρυβο.
Αντί να συμβάλουν στη διερεύνηση της υπόθεσης, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, Νέα Αριστερά, Ελληνική Λύση, ΝΙΚΗ και Πλεύση Ελευθερίας συναγωνίστηκαν για το ποιος θα υψώσει περισσότερο τους τόνους. Επικαλέστηκαν «σκάνδαλο», «συγκάλυψη», «επιχείρηση καθυστέρησης», ζητώντας επιτακτικά τη βίαιη προσαγωγή του Ξυλούρη. Όμως η αλήθεια είναι απλή: όταν ένας μάρτυρας επικαλείται δικαίωμα σιωπής, δεν είναι τα κόμματα που αποφασίζουν αν το δικαίωμα αυτό ισχύει, αλλά ο εισαγγελέας.
Η ΝΔ επέμεινε στη θεσμική οδό. Η αντιπολίτευση επέλεξε να φύγει από τη διαδικασία, ώστε μετά να καταγγείλει ότι… δεν συμμετέχει στη διαδικασία.
Ακόμα και όταν ο πρόεδρος της Επιτροπής, Ανδρέας Νικολακόπουλος, εξήγησε το προφανές —ότι η Επιτροπή δεν έχει την αρμοδιότητα να επιβάλει ποινές και ότι η Δικαιοσύνη είναι η μόνη που θα κρίνει— τα κόμματα της αντιπολίτευσης επέμειναν στη σύγκρουση. Λες και ζητούσαν πολιτική ένταση και όχι θεσμική λύση.
Το πιο αποκαλυπτικό σημείο, βέβαια, ήταν πως όλα τα κόμματα μιλούσαν για «σκάνδαλο της ΝΔ», χωρίς να έχουν προηγουμένως αποδεχθεί ότι πρέπει να ακολουθηθεί ο θεσμικά προβλεπόμενος δρόμος για να διαπιστωθούν οι ευθύνες. Ζητούν καταδίκες πριν τις αποκαλύψεις, ονόματα πριν τις αποδείξεις, θόρυβο πριν τη διαδικασία.
Η κυβέρνηση επέλεξε τον δρόμο της Δικαιοσύνης. Η αντιπολίτευση επέλεξε τη φασαρία.
Σε μια περίοδο που το πολιτικό σύστημα χρειάζεται σοβαρότητα και θεσμική σταθερότητα, η ΝΔ δείχνει ότι δεν φοβάται τον έλεγχο — τον επιδιώκει. Ενώ η αντιπολίτευση δείχνει ότι δεν επιδιώκει την αλήθεια — επιδιώκει τις εντυπώσεις.
Και αυτό, σε τελική ανάλυση, λέει πολλά περισσότερα από οποιαδήποτε εμπλοκή στην υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ.
