Με την αποχώρηση του Διαμαντή Καραναστάση από τη Βουλή, η Πλεύση Ελευθερίας προσθέτει ακόμη ένα επεισόδιο στο—κατά γενική ομολογία—ιδιότυπο πολιτικό της αφήγημα. Ο μέχρι χθες βουλευτής, με το γνώριμο μελοδραματικό του ύφος, επέλεξε έναν τρόπο εξόδου που περισσότερο θυμίζει αυλαία θεατρικής παράστασης παρά πολιτική πράξη. Μόνο που πίσω από τις μεταφορές για «γάλα» και «μύγες», το πραγματικό μήνυμα είναι αλλού: η εσωστρέφεια και η προσωπική πολιτική μυθολογία δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τη σοβαρότητα και τη θεσμική ευθύνη.
Ο Καραναστάσης μίλησε για «βρομιά», για «τοξικότητα», για ανθρώπους που τρέφονται από αυτήν. Όμως, σε μια περίοδο που η χώρα χρειάζεται σταθερότητα, σοβαρότητα και καθαρές κουβέντες, η αποχώρησή του μοιάζει περισσότερο με απόδραση από τις ευθύνες παρά με πράξη πολιτικής αξιοπρέπειας. Η κυβέρνηση, έστω κι αν δεν αφορά δικό της βουλευτή, βλέπει για άλλη μια φορά την αντιπολίτευση να αδυνατεί να διαχειριστεί το ίδιο της το στελεχιακό δυναμικό. Κι αυτό λέει πολλά.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και η υπερβολικά εγκωμιαστική αναφορά του προς τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Την αποκαλεί «πολιτικό θηρίο» και «πλάσμα με τεράστια καρδιά», χρησιμοποιώντας εκφράσεις που δύσκολα συναντά κανείς σε σοβαρό πολιτικό λόγο. Το σίγουρο είναι πως αυτή η δραματουργική προσέγγιση μπορεί να συγκινεί το στενό ακροατήριο της Πλεύσης, αλλά δεν πείθει για πραγματικό έργο ή ουσιαστική πολιτική αποτελεσματικότητα.
Την έδρα στην Α’ Αθηνών καταλαμβάνει η Έλλη Ρούσσου—κι αυτό ίσως είναι η πιο αθόρυβη αλλά ουσιαστική λεπτομέρεια της υπόθεσης: η πολιτική δεν σταματά, ούτε διαλύεται από θεατρικές αποχωρήσεις.
Σε μια εποχή που ο δημόσιος βίος απαιτεί στιβαρές πλάτες και καθαρές λύσεις, ο Καραναστάσης προτίμησε την έξοδο «με δικά του χέρια». Σεβαστό. Αλλά το ζητούμενο παραμένει: λιγότερη δραματοποίηση, περισσότερη πολιτική ουσία.
