Σε ένα ακόμη επεισόδιο εσωστρέφειας και πολιτικής αμηχανίας στο ΠΑΣΟΚ, οι δηλώσεις στελεχών γύρω από την ίδρυση του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα φανερώνουν όχι μόνο διαφορετικές γραμμές, αλλά και μια παράταξη που αναζητά ταυτότητα σε λάθος χρόνο. Η χθεσινή τοποθέτηση της Ράνιας Θρασκιά περί «ανοιχτού διαλόγου» με τον πρώην πρωθυπουργό δεν αποτέλεσε κεραυνό εν αιθρία· απλώς έφερε στην επιφάνεια τις υπόγειες ροές μέσα στη Χαριλάου Τρικούπη. Κι όλα αυτά, την ώρα που η κυβέρνηση προχωρά με σταθερό ρυθμό σε μεταρρυθμίσεις και πολιτικές στήριξης των πολιτών.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης επεσήμανε —με σαφήνεια που φαίνεται να ενοχλεί το ΠΑΣΟΚ— ότι η κυρία Θρασκιά απλώς εξέφρασε φωνές που εδώ και μήνες κινούνται σε παράλληλη τροχιά με τον ΣΥΡΙΖΑ. Άλλωστε, το “άνοιγμα” προς τον Τσίπρα δεν είναι νέο· απλώς τώρα, με το πολιτικό τοπίο ρευστό στη λεγόμενη «προοδευτική πολυκατοικία», κάποιοι επιχειρούν να ξαναμοιράσουν την τράπουλα. Το πρόβλημα; Δεν μπορούν να συμφωνήσουν ούτε μεταξύ τους.
Η αντίδραση της Χαριλάου Τρικούπη —περί «προπαγάνδας» από το Μαξίμου— περισσότερο μαρτυρά αμηχανία παρά αυτοπεποίθηση. Όταν η Άννα Διαμαντοπούλου καταγγέλλει «μεγαφώνα» και «προσπάθειες ταύτισης με τον ΣΥΡΙΖΑ», ίσως απλώς επιβεβαιώνει ότι αυτή η ταύτιση φοβίζει πρώτα και κύρια το ίδιο το ΠΑΣΟΚ. Διότι το πραγματικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο: είναι το κόμμα του Νίκου Ανδρουλάκη ενιαίο ή όχι; Συμφωνούν όλοι με την προοπτική διαλόγου με τον κ. Τσίπρα; Ή μήπως η ηγεσία προσποιείται ότι δεν βλέπει τις ρωγμές;
Την ώρα που η κυβέρνηση επιμένει σε καθαρή γραμμή, σταθερότητα και πολιτικό σχέδιο, το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ ξαναζούν παλιές τους συνήθειες: εσωτερικές κόντρες, συνθήματα χωρίς αντίκρισμα και έναν ανταγωνισμό για την «κληρονομιά της προόδου». Στο τέλος, όμως, η πραγματικότητα μένει αμείλικτη: χωρίς ενότητα, σοβαρότητα και καθαρό στίγμα, κανένα από τα δύο κόμματα δεν πείθει πως μπορεί να αποτελέσει αξιόπιστη εναλλακτική. Ειδικά όταν η κοινωνία ζητά λύσεις — όχι μικροκομματικά παίγνια.
