Ο Αλέξης Χαρίτσης, μιλώντας στο ΟΤ Forum, επιβεβαίωσε για ακόμη μία φορά ότι αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό δείγμα πολιτικού που αδυνατεί να αντιληφθεί τη σύγχρονη οικονομική πραγματικότητα. Ενώ η Ελλάδα πρωταγωνιστεί στη νέα ενεργειακή αρχιτεκτονική της Ανατολικής Μεσογείου, ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς επιμένει να παρουσιάζει τις εξορύξεις ως «επικίνδυνη επιλογή». Πρόκειται για την ίδια επιπολαιότητα που οδήγησε την Αριστερά στην πολιτική της απομόνωση: πλήρης άγνοια για το τι σημαίνει ενεργειακή αυτονομία και εθνική στρατηγική.
Η κυβέρνηση προχωρά με σχέδιο και διεθνείς συνεργασίες που ενισχύουν την ελληνική οικονομία, δημιουργούν θέσεις εργασίας και μειώνουν την εξάρτηση από ξένες πηγές. Ο Χαρίτσης, αντί να αναγνωρίσει το εθνικό όφελος, μιλά για «πολυεθνικές» και «γεωπολιτικούς κινδύνους». Η εμμονή του να βλέπει απειλές σε κάθε βήμα ανάπτυξης φανερώνει ιδεοληψία και πολιτική ανευθυνότητα. Η χώρα δεν μπορεί να πορευθεί με τη φοβικότητα ενός ανθρώπου που θεωρεί κάθε στρατηγική συνεργασία «νέο μεγαλοϊδεατισμό».
Η ειρωνεία είναι ότι ο ίδιος επικαλείται τη «δίκαιη ανάπτυξη», ενώ απορρίπτει το μοναδικό εργαλείο που μπορεί να την εξασφαλίσει: την αξιοποίηση του εθνικού πλούτου. Η ενεργειακή αξιοποίηση του Ιονίου και της Κρήτης δεν είναι περιβαλλοντική απειλή αλλά αναπτυξιακή πρόκληση, με αυστηρούς όρους διαφάνειας και προστασίας. Ο Χαρίτσης προτιμά να κρατά την οικονομία δέσμια στις θεωρίες του κρατισμού και των επιδοτήσεων, αδυνατώντας να προτείνει οποιοδήποτε ρεαλιστικό σχέδιο παραγωγής πλούτου.
Ο πολιτικός του λόγος χαρακτηρίζεται από ασάφεια, φόβο και άρνηση. Μιλά για «ρήξεις» χωρίς να προσδιορίζει ποιες, καταγγέλλει επενδύσεις χωρίς να προσφέρει εναλλακτική και επιχειρεί να μετατρέψει την άγνοιά του σε πολιτική θέση. Ο Αλέξης Χαρίτσης δεν είναι απλώς αρνητής των εξορύξεων· είναι αρνητής της προόδου. Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο χαρακτηριστικό ενός πολιτικού που θέλει να καθοδηγήσει τη χώρα προς το παρελθόν, τη στιγμή που η Ελλάδα προχωρά αποφασιστικά προς το μέλλον.
