Η Αφροδίτη Λατινοπούλου αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι δεν φοβάται να μιλήσει έξω από τα όρια της πολιτικής ορθότητας. Με αφορμή τη νίκη του Ζοχράν Μαμντάνι στη Νέα Υόρκη, η πρόεδρος της «Φωνής Λογικής» άσκησε σφοδρή κριτική στη δυτική αριστερά, χαρακτηρίζοντας τη μέρα «μαύρη» για τον δυτικό πολιτισμό και για τους χριστιανούς της Δύσης. Γιατί; Διότι, όπως επισημαίνει, πίσω από τις “προοδευτικές” ταμπέλες της ισότητας και της αποδοχής, έχει στηθεί μια ολόκληρη πολιτική μηχανή εξουσίας που στηρίζεται σε λαθρομετανάστες και σε μειονοτικά συμφέροντα.
Η Λατινοπούλου απέναντι στη woke υποκρισία
Η ίδια το είπε καθαρά: «Η αριστερά βασίζεται στους λαθρομετανάστες, ακολουθεί την ατζέντα τους και τους ταΐζει με το υστέρημά μας, γιατί προσδοκά την ψήφο τους. Είναι το τελευταίο χαρτί της αφού κατέρρευσε η woke ατζέντα». Πρόκειται για μια θέση που συνοψίζει αυτό που μεγάλο μέρος της κοινωνίας αντιλαμβάνεται καθημερινά – πως η περιβόητη “πολυπολιτισμικότητα” έχει μετατραπεί σε εργαλείο πολιτικής χειραγώγησης. Η Λατινοπούλου, αντί να κλείνει τα μάτια, δείχνει το πρόβλημα: μια Ευρώπη που κινδυνεύει να χάσει την ταυτότητά της στο όνομα της δήθεν ανεκτικότητας.
Με την ίδια ευθύτητα προειδοποίησε για το φαινόμενο της ανεξέλεγκτης ισλαμοποίησης: «Υπάρχουν εκατοντάδες βίντεο στο Χ όπου Μουσουλμάνοι μιλούν για τη Σαρία, λένε ότι θα πολλαπλασιαστούν, θα καταλάβουν τις πόλεις και θα μας σκοτώσουν». Δεν το λέει για να προκαλέσει φόβο, αλλά για να ταρακουνήσει τη Δύση που κοιμάται μέσα στην εφησυχασμένη της ενοχή. Όταν οι Ευρωπαίοι απέχουν από τις κάλπες και οι οργανωμένες μειονότητες ψηφίζουν μαζικά, τα αποτελέσματα – όπως στη Νέα Υόρκη – είναι αναμενόμενα.
Και το μήνυμα της Λατινοπούλου είναι σαφές: ή η Δύση θα ξυπνήσει, ή θα παραδώσει αμαχητί τον πολιτισμό της σε όσους δεν τον σέβονται. Δεν πρόκειται για ακραία ρητορική, αλλά για κραυγή λογικής — μιας λογικής που επιμένει πως η δημοκρατία και η ταυτότητα δεν επιβιώνουν όταν απλώς “συμβιβάζονται”. Η Λατινοπούλου δεν χαϊδεύει αυτιά· θέτει το ερώτημα που όλοι αποφεύγουν: θέλουμε να ζήσουμε σε κοινωνίες ανοιχτές ή σε κοινωνίες άοπλες απέναντι στην ίδια τους την αλλοίωση;
