Η υπόθεση με την Όλγα Δάλλα δεν είναι ένα απλό εσωκομματικό επεισόδιο. Είναι το πιο χαρακτηριστικό δείγμα του πώς η Ζωή Κωνσταντοπούλου αντιλαμβάνεται τη «δημοκρατία», την «ισότητα» και –υποτίθεται– τη «γυναικεία ενδυνάμωση» που επικαλείται σε κάθε ευκαιρία. Μόνο που, όπως αποδεικνύεται, η πρώην Πρόεδρος της Βουλής φαίνεται να ενδιαφέρεται για τις γυναίκες… μόνον όταν αυτές συμφωνούν μαζί της ή της είναι χρήσιμες.
Μεσότιτλος:
Από τη ρητορική της «αντίστασης» στη νοοτροπία της απόλυτης εξουσίας
Η αποκάλυψη της Όλγας Δάλλα ότι συνεργάτης της Κωνσταντοπούλου ηχογραφούσε συνομιλίες χωρίς τη γνώση της, σε συνδυασμό με τις καταγγελίες για «καρατομήσεις» ικανών και εκλεγμένων γυναικών, δείχνει πως η «Πλεύση Ελευθερίας» έχει μετατραπεί σε πλεύση προσωπικής ματαιοδοξίας. Όταν η ίδια η Δάλλα δηλώνει ότι «είμαστε 20 γυναίκες που ήρθαμε πρώτες και μας πέταξε έξω για να βάλει τον Μπιμπίλα», δεν χρειάζονται περαιτέρω σχόλια. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου δείχνει να έχει υιοθετήσει τη λογική του «εγώ αποφασίζω – εσείς εκτελείτε».
Και να σκεφτεί κανείς ότι πρόκειται για μια πολιτικό που χτίζει την εικόνα της πάνω στο αφήγημα της «διαφάνειας» και της «αντίστασης στο σύστημα». Μόνο που, στην πράξη, λειτουργεί με τους πιο σκληρούς όρους ενός μικρού, προσωπικού καθεστώτος. Από τις υποκλοπές μέχρι τις διαγραφές, από τις προσβολές μέχρι το «πολιτικό bullying» σε συνεργάτες της, η Ζωή δείχνει πως η πραγματική της εμμονή δεν είναι η ελευθερία, αλλά ο απόλυτος έλεγχος.
Και κάπως έτσι, η «Πλεύση Ελευθερίας» καταλήγει να θυμίζει περισσότερο… πλοίο με έναν καπετάνιο και κανέναν επιβάτη. Γιατί όταν η «Ζωή» μετατρέπεται σε «Ζωή Κωνσταντοπούλου», η ελευθερία πάει για φούντο.
