Βλαδίμηρος Κυριακίδης: Οι οικονομικές δυσκολίες, τα δάνεια για τις παραγωγές και η απόλυτη αφοσίωση στο θέατρο

Σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση για τη μακρόχρονη πορεία του στον καλλιτεχνικό χώρο, τις στερήσεις του παρελθόντος αλλά και το βαρύ τίμημα της θεατρικής παραγωγής προχώρησε ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης. Ο καταξιωμένος ηθοποιός περιέγραψε με αφοπλιστική ειλικρίνεια τα πρώτα του βήματα στην υποκριτική, τα οποία σημαδεύτηκαν από έντονη οικονομική ανέχεια, καθώς και την αδιαπραγμάτευτη συνέπεια που διατηρεί απέναντι στους συνεργάτες του.

Τα δύσκολα πρώτα χρόνια και η επιβίωση στην Αθήνα

Ανατρέχοντας στην παιδική και εφηβική του ηλικία, ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης παραδέχθηκε ότι η είσοδός του στον χώρο της τέχνης δεν ήταν προδιαγεγραμμένη, καθώς ήταν ένα ιδιαίτερα εσωστρεφές παιδί. Η απόφασή του να ασχοληθεί επαγγελματικά με την υποκριτική ήρθε αντιμέτωπη με τις παραδοσιακές αντιλήψεις της εποχής, καθώς οι γονείς του αδυνατούσαν να κατανοήσουν πώς θα εξασφάλιζε τα προς το ζην από το συγκεκριμένο επάγγελμα.

Παρά τις επιφυλάξεις της οικογένειάς του, η αποφασιστικότητά του υπερίσχυσε των φόβων για την αβεβαιότητα του κλάδου. Στο ξεκίνημά του, κατά τη θητεία του στην Πειραματική Σκηνή, εργαζόταν χωρίς αμοιβή, βιώνοντας ακραίες συνθήκες στέρησης. «Ζούσα με ψωμοτύρι. Δεν με ένοιαζε. Όταν πρωτοήρθα στην Αθήνα έτρωγα ένα καλαμάκι το μεσημέρι και ένα το βράδυ. Πείνασα πάρα πολύ, αλλά δεν τα βρήκα ποτέ στρωμένα στη ζωή μου», σημείωσε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας ότι οι δυσκολίες δεν στάθηκαν ποτέ ικανές να κάμψουν το πάθος του.

Τα επιχειρηματικά ρίσκα και τα τραπεζικά δάνεια

Η μετέπειτα διαδρομή του στο θέατρο και η ανάληψη θεατρικών παραγωγών έφεραν νέες οικονομικές προκλήσεις. Ο ηθοποιός εξήγησε ότι ο ρόλος του παραγωγού εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους, τους οποίους ωστόσο επέλεξε να επωμιστεί εξ ολοκλήρου μόνος του, θέτοντας ως προτεραιότητα την κάλυψη των ανθρώπων που εργάζονταν για εκείνον.

Προκειμένου να διασφαλίσει ότι όλοι οι συντελεστές και οι συνεργάτες των παραστάσεών του θα πληρωθούν στο ακέραιο, ο ίδιος δεν δίστασε να καταφύγει σε τραπεζικό δανεισμό. Όπως ανέφερε, το καλλιτεχνικό του όραμα δεν θα μπορούσε ποτέ να λειτουργήσει εις βάρος των επαγγελματιών που τον εμπιστεύτηκαν. Αποκάλυψε μάλιστα ότι ορισμένες από αυτές τις οικονομικές υποχρεώσεις παραμένουν ενεργές μέχρι και σήμερα, καθώς η αποπληρωμή των δανείων δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί.

Η δοκιμασία της απώλειας και η θεραπευτική δύναμη της σκηνής

Πέρα από τα οικονομικά εμπόδια, ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης στάθηκε και στις συναισθηματικά απαιτητικές στιγμές που καλείται να διαχειριστεί ένας ηθοποιός πάνω στο σανίδι. Αναφέρθηκε ειδικότερα στον θάνατο της μητέρας του, μια απώλεια που συνέπεσε με τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις. Παρά το βαρύ πένθος, βρήκε το ψυχικό σθένος να ανέβει στη σκηνή και να φέρει εις πέρας την παράσταση, αναγνωρίζοντας την ανακούφιση που ένιωσε με την ολοκλήρωσή της.

Κλείνοντας την τοποθέτησή του, ο ηθοποιός ανέδειξε τον υπαρξιακό ρόλο που διαδραματίζει η τέχνη στην καθημερινότητά του. Χαρακτηρίζοντας το θέατρο ως το δεύτερο σπίτι του, τόνισε πως για εκείνον δεν αποτελεί απλώς ένα επάγγελμα αλλά αναπόσπαστο κομμάτι της ίδιας του της ύπαρξης.