Η στρατηγική του Μεγάρου Μαξίμου απέναντι σε Σαμαρά, Τσίπρα και Ανδρουλάκη

Τη στρατηγική της ενόψει ενός μακράς διαρκείας προεκλογικού μαραθωνίου χαράζει η κυβέρνηση, απορρίπτοντας τα σενάρια για πρόωρες κάλπες. Στο Μέγαρο Μαξίμου επικρατεί η εκτίμηση ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ του κυβερνητικού έργου, επιτρέποντας στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη να αναδείξει τα πεπραγμένα της θητείας του και να συγκρίνει τα αποτελέσματα της πολιτικής του με τους βασικούς αντιπάλους του. Στόχος παραμένει η προσέγγιση του κεντρώου χώρου, η συσπείρωση της παραδοσιακής δεξιάς βάσης και ο επαναπατρισμός των δυσαρεστημένων ψηφοφόρων.

Στο «κάδρο» των πολιτικών εξελίξεων βρίσκεται σταθερά ο Αντώνης Σαμαράς. Στην κυβέρνηση θεωρούν δεδομένη την πρόθεση του πρώην πρωθυπουργού να προχωρήσει στη δημιουργία ενός νέου πολιτικού φορέα με δεξιό προσανατολισμό, εντείνοντας την κριτική του σε ζητήματα όπως τα ελληνοτουρκικά, το Μεταναστευτικό και η «woke» ατζέντα. Παρά το γεγονός ότι ένα ενδεχόμενο νέο κόμμα θα αντιμετωπιστεί ως απρόβλεπτος παράγοντας για τον στόχο της αυτοδυναμίας, κυβερνητικά στελέχη εκτιμούν ότι η μεγαλύτερη εκλογική ζημιά θα αφορά τα κόμματα που κινούνται στα δεξιά της ΝΔ. Την ίδια στιγμή, η Πειραιώς επενδύει στην ενεργοποίηση του στελεχιακού δυναμικού σε ολόκληρη τη χώρα.

Σε ό,τι αφορά την αντιπολίτευση, το Μαξίμου προσαρμόζει τακτικά τη στάση του απέναντι στον Νίκο Ανδρουλάκη και τον Αλέξη Τσίπρα. Απέναντι στο ΠΑΣΟΚ, η κυβέρνηση διεκδικεί την αποκλειστικότητα του μεταρρυθμιστικού Κέντρου και των μεσαίων στρωμάτων, αναδεικνύοντας παράλληλα τις εσωτερικές διαφωνίες της Χαριλάου Τρικούπη σε κρίσιμα νομοσχέδια. Στόχος είναι να αμφισβητηθεί η κυβερνησιμότητα και η ετοιμότητα του κόμματος να δώσει λύσεις στα μεγάλα ζητήματα.

Από την άλλη πλευρά, απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα, το κυβερνητικό επιτελείο επιλέγει να επαναφέρει συχνά τη μνήμη της περιόδου 2015-2019. Ανασύροντας τα πεπραγμένα της τότε διακυβέρνησης, η ΝΔ επιχειρεί να χαράξει μια ξεκάθαρη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην πολιτική σταθερότητα και τον κίνδυνο επιστροφής σε κρίσεις, καθιστώντας τη σύγκρουση των πολιτικών πεπραγμένων κεντρικό άξονα της στρατηγικής της έως τις κάλπες.